चक दे मुंबई!!

सकाळची ६.०२ स्लो पकडलेली दादर हून CSTकरता.. माझ्या छोट्याला घेऊन चढलेलो.. ऑफिसला जायच्या आधी, सुट्टीचा दिवस म्हणुन, त्याला त्याच्या आजी-आजोबांकडे सोडायचं होतं मला... तु चढलास आमच्या बरोबर तसंच तुझ्यासारखे आणखिन काही जणं पण चढलेले लोकल मधे.. कोणी शॉर्ट्स मधे होतं, कोणी ट्रॅक पॅन्ट मधे होतं.. माझ्या पोरानी तुला पाहिलं तेव्हा हसलास त्याच्याकडे.. मला वाटलं ओळखीचा आहेस की काय..

जागा असुन सुद्धा तु दारात उभा होतास.. सकाळचा गार वारा खात.. हाता मधे तुझा धावायचा नंबर पकडुन.. मधेच खिशातुन पिना काढल्यास आणि मग टी-शर्टला तो कागद लावलास.. तु पण मला वरुन खाल पर्यंत पाहिलेलंस की.. माझ्या पांढऱ्या, स्वच्छ शर्ट आणि ग्रे पॅन्ट मधे मी तुम्हा सगळ्यांपेक्षा थोडा वेगळाच होतो...

तुमच्यात काय बघत होतो मी.. मला कळत नव्हता तुम्ही सगळे.. रविवारी सकाळी पळायला निघाला होता.. पळण्यानी काय मिळणार होतं तुम्हाला.. रोज ह्या शहरात काही कमी पळतो का आपण.. तुमच्याबद्दल कुतुहल होतं माझ्या मनात.. माझ्या पोराला पकडुन मी दारात तुझ्या समोर उभा होतो.. कुठल्यातरी एका विलक्षण अपेक्षा भरलेल्या तुझ्या त्या नज़रेतच कदाचित माझ्या कुतुहलाचं उत्तर शोधत मी लोकल मधुन उतरलेलो.. तुझी अपेक्षा पूर्ण झाली की नाही.. किंवा समाधान झालं की नाही त्या दिवशी.. माहित नाही..


*********************************************

तुझ्या सारखे हजारो लोकं आज ह्या आजाद मैदानावर आले आहेत.. तुमचं ठीक आहे.. येता काय, पळता काय, आणि घरी जाता काय.. नाही आलं, तर उत्तम.. पण आमची ड्युटी आहे..आम्हाला यावंच लागतं.. आणि सध्याच्या दिवसात तर आणखिन जास्ती जबाबदारी.. शेवटी तुमच्या सुरक्षेची जबाबदारी आमची पोलिसांचीच..
गर्दीमुळे उशीर होत आहे, म्हणुन उगीच टेन्शन घेतलं होतंस.. ६.४५ वाजता शर्यत सुरु होणार, तर जरा लवकर यायचं ना.. पण तु आळशी.. तुला कसं जमणार ते.. त्या मोठ्या रांगेतुन कसा-बसा गेटवर पोचलास, तेव्हा तुझी झडती घेतली मी.. आणि पुढे पाठवलं.. जा पळ.. सोडलं मी तुला..

*********************************************

पळायला सुरु केलंस तु... तुझ्या बरोबरीनेच धावत होतो ना रे मी..
कोण होतो मी.. वेगवेगळ्या वेळी, वेगवेगळ्या ठिकाणी तुझी सोबत देत होतो मी.. तुला एकटं नको वाटायला.. म्हणुन माझं रुप बदलत होतो.. आणि सतत तुझ्या शेजारी किंवा आजुबाजुला राहिलो..

ओबेरॉय जवळ मी ते साठी उलटलेले सावकाश पळणारे तरुण आजोबा झालो होतो..
तर विल्सन कॉलेज जवळ मी ती इटुकली-पिटुकली माझ्या बाबांबरोबर प्रचंड उत्साहानी पळणारी मुलगी होते..
मधेच मी पळणं सोडुन रेडियो जॉकी झालेले.. आणि तुला माझ्या रेडियो स्टेशन वरुन प्रोत्साहन देत होते..

चर्नी चौपाटी जवळ मी हातात तिरंगा घेऊन तुझ्या शेजारी पळत होते.. माझी पांढरी वेणी माझ्या लयबद्ध पळण्यावर हवेत उडत होती, तेव्हा तु पण बाकीच्यांसारखं मला टाळ्या वाजवुन समर्थन दिलंस..

पेडर रोड वर आम्ही दोघं नवरा-बायको सुद्धा तुझ्याच बरोबर पळत होतो..
चाळिशी उलटलेली आमची.. तरी काही अंतर तरी तुझ्या बरोबरच पळत होतो..
मॅरेथॉन संपल्यावर घरी जाताना दादर स्टेशनवर पण आपण भेटलेलो की! ह्याचे पाय दुखत होते म्हणुन माझा आधार घेऊन तो जीना चढलेलो/उतरलेलो, तेव्हा तु आम्हाला दोघांना येऊन "congrats" म्हटलेलास..

आणि मला कसा विसरलास.. तुझ्या सारखे आणखिन किती तरी मुलं माझ्याकडे बघत होते.. कधी एखादी सुंदर मुलगी पाहिली नाही का मॅरेथॉन मधे तुम्ही.. कॅडबरी पासुन वरळी सी-फेस पर्यंत किती प्रयत्न केला होतास तु माझ्या बरोबर पळायचा.. पण जमलं नाहीच तुला माझ्या बरोबरीने पळायला.. शेवटी मागेच पडलास माझ्या.. अगदी literally "मागे" पडलास!

*********************************************

दमलेला, भागलेला तु मरीन ड्राईववर पुन्हा पोचलेलास.. शेवटचं काही अंतर राहिलेलं..
आमचा Indian Navyचा बॅन्ड.. मी आणि बाकीचे ऑफिसर्स कडक इस्त्री-बंद युनिफॉर्म मधे भर उन्हात स्टेजवर उभे होतो..
ड्रम्स, गिटार, बॅन्जो, ट्रम्पेट.. पूर्ण ताकदीनिशी आलेलो आम्ही तुमच्या करता..
माझ्या डोळ्यांवर रे-बॅनचा गॉगल होता आणि हातात माईक..
आणि तुझ्या सारख्या बाकीच्या सगळ्या पळणाऱ्या आमच्या मित्रांकरता मी एकच आव्हान केलेलं..

कुछ करिये, कुछ करिये
नस-नस मेरी खौले
होS कुछ करिये.. होS कुछ करिये..
कुछ करिये, कुछ करिये
बस बस बडा बोले
अब कुछ करिये, अब कुछ करिये
हो.. कोइ तो चल ज़िद्द फडिये
डूबे, तरिये या मरिये..
हाये! कोइ तो चल ज़िद्द फडिये
डूबे, तरिये या मरिये..

हाये! चक देSS.. होSS.. चक दे India!!
चक देSS.. होSS.. चक दे India!!

Nowhere to run, nowhere to hide
This is the time, it’s do or die!!

हुंकार आज भर लें,
दस बारा बार कर लें,
रेहना ना यार पीछे,
कित्ना भी कोई खींचे,
टस हैं ना.. मस हैं जी,
ज़िद है तो, ज़िद्द है जी
घिसना युंही, पिसना युंही, पिसना युंही..
बस करियेSS..

हाये! कोइ तो चल ज़िद्द फडिये
डूबे, तरिये या मरिये..

हाये! चक देSS.. होSS.. चक दे India!!
चक देSS.. होSS.. चक दे India!!

~A few words penned after running the Mumbai Half Marathon on January 18 - the memories, the experience, the thoughts - all of those are simply beyond me - just wish to thank all those who called/emailed me wishing me luck for the marathon; all the Mumbai residents who encouraged all the participants on the roads of Mumbai; all those organisers and little kids and families who held out water, biscuits, fruits and even dry-fruits for the runners that day. It was indeed quite an amazing experience - I'd set myself a target of running in Delhi, Pune and Mumbai - did manage to complete the Half Marathon(21km) in Delhi (Nov 9, time:3hr 6min) & Mumbai (Jan 18, time:3hr 0min) and the 10km race in Pune (Dec 7, time: 1hr 20min). Wish I could finish these in better time - but thanks to my laziness, I didnt practise - something that I intend to correct next year. And I have to say this - out of all three - Mumbai ROCKS!
p.s.: My friend Amit has been running the Mumbai Half Marathon for 3 years in a row now - he's also blogged about it on his blog.