रिसर्वेशन रोड

दोन बाप-लेकांची गोष्ट.. बायकोपासुन घटस्फोट घेतलेला वकिल ड्वाईट आणि त्याचा मुलगा लुकास..
आणि प्रोफेसर असलेला इथन आणि त्याचा मुलगा जोश..

गोष्ट सुरु होते एका अपघातानी.. ड्वाईटच्या गाडी खाली जोश मरतो..
घाई मधे असलेला ड्वाईट घाबरुन न थांबता तिथुन पळुन जातो..
झालेल्या अपघाताचे पुरावे नष्ट करायला पाहतो..
पण त्याचं मन त्याला सतत खात राहतं.. वकिलाची मदत हवी म्हणुन इथन त्याच्याकडेच येतो..
आणि प्रयत्न करुनही तो स्वत:चा गुन्हा सहजासहजी कबुल करु शकत नाही..

लुकासला त्याच्या शाळेत शिक्षा मिळते..
त्याच्या मित्रानी एक अपराध केला असतो, पण तो मित्र त्याचा अपराध कबुल करत नाही, म्हणुन लुकास त्याच्याशी भांडतो आणि दोघांची मारामारी होते..
शाळेत मारामारी केली म्हणुन मुलावर संतापलेला ड्वाईट, ही खरी गोष्ट ऐकुन गप्प बसतो..
स्वत:च अपराध करुन गप्प बसलेला बाप कुठल्या तोंडानी मुलाला चूक काय आणि बरोबर काय सांगु शकेल?

दुसऱ्या बाजुला असतो इथन.. असं म्हणतात की स्वत:चं मूल जाणं हे आयुष्यातलं सगळ्यात मोठं दु:ख.. जोशची तर काहीच चूक नव्हती.. ज्याची चूक होती, त्या माणसाकडुन सूड घ्यायचा असतो इथनला.. त्या माणसाला शोधुन काढायचं असतं.. म्हणुन अतोनात प्रयत्न करतो तो.. झोप, जेवण, बायको, मुलगी.. सगळ्याचाच विसर पडतो त्याला.. पोलिस, कायदा, वकिल, hit-and-run केसेस मधे दगावलेल्या मुलांचे आई-वडिल.. अशा सगळ्यांची मदत घेत असतो..

शेवटी इथनला समजतं..की खरा अपराधी कोण आहे.. सुडानी पेटलेला असतो तो.. एका बाजुला त्याचा सूड.. आणि दुसऱ्या बाजुला ड्वाईटच्या मनाला सतत टोचत राहणारा त्याचा पश्चाताप.. दोघांची व्यथा एकाच घटनेशी बांधलेली..

प्रश्न असतो तत्वाचा.. नीती-अनितीचा.. चूक काय, बरोबर काय ह्याचा..

जवळ-जवळ १०-१२ वर्षांपुर्वीची गोष्ट आठवली.. नविनच दुचाकी चालवायला शिकलो होतो.. मित्राच्या घरी जाताना लांबुन फेरी नको म्हणुन wrong side नी short-cut नी गाडी घातलेली.. नेमकं एका सायकलवाल्याला आदळलेलो.. भीतीनी तिथे न थांबता शेजारच्या गल्लीत राहणाऱ्या मित्राच्या घरी गेलो.. तो सायकलवाला माझ्या पाठोपाठ तिथे पोचलाच.. पायाला थोडी जखम झालेली त्याच्या.. रक्‍त वाहत होतं.. मला घेऊन जवळच्या एका हॉस्पिटल मधे जाऊन मलमपट्‍टी करुन घेतली.. शिवाय माझ्याकडुन ५० रुपये घेऊन निघुन गेला..

चूक माझीच होती.. मी पळुन जायला नको होतं.. पोलिस केस होईल.. घरी कळेल.. लायसन्स जप्त होईल.. पुन्हा गाडी चालवायला मिळणार नाही..

नीती-अनितीच्या गप्पा मारणं खूप सोपं असतं.. त्या वेळेला तुम्ही कसं react करता, तेच महत्त्वाचं..
आज जर पुन्हा तो प्रसंग घडला, तर मी तिथुन पळुन जाईल का? का उलट त्या माणसाला लगेच हॉस्पिटल मधे घेऊन जाईल?
बोलणं वेगळं.. but this time, i hope i am able to walk the talk and not run away.. but most importantly, i would definitely not take the wrong side.. and would try to avoid an accident in the first place itself..

सध्या रोज पुण्यात गाडी चालवतोय.. इथल्या ट्रॅफिकची सवय होत आहे.. रस्त्यात चालवणाऱ्या दुचाकी वाहनांची जास्ती भीती वाटते.. especially, एका बाईकवर नवरा-बायको आणि लहान मूल असलेले.. आपला धक्का नाही बसला पाहिजे, म्हणुन थोडं दुरुन चालवायचं म्हटलं तरी ते स्वत:च जवळ येतात.. सतत भीती वाटते.. आपणच काळजी घ्यायची, असं सांगत बसतो स्वत:ला..

तुम्ही गाडी चालवत असाल.. तर एकच विनंती आहे.. drive safely..

सिनेमातला अजुन एक सीन..
जोश हा सेलो वाजवायचा.. तो गेल्या नंतर त्याची बहिण एम्माच्या शाळेतली टीचर तिच्या आईला विचारते की एम्मा शाळेच्या कॉन्सर्ट मधे पियानो वाजवेल का..

Grace Learner: Mrs. Wheldon was wondering if you'd like to play in the school concert. Maybe practice with her after school. You don't have to do anything you don't want to do.
Emma Learner: Can you hear music if you're in Heaven?
Grace Learner: [pauses] Yes.
Emma Learner: Okay, then. I'll do it.
(source: http://www.imdb.com/title/tt0831884/)

आणि त्या नंतर कॉन्सर्टच्या वेळेस एम्मा म्हणते - "This is for my brother Josh."
तेव्हा खरंच अंगावर शहारे आलेले..
Stay safe.. drive safely..

~Peace.