VoF trip : Part IV

दिवस ४: मंगळवार, २६/८/०८ फुलों की घाटी

रात्री जोरदार पाऊस पडलेला.. गांगरिया मधे पहाटे जनरेटरवर फक्‍त दीड तास दिवे.. ४.३० ते ६..

६.३० वाजता महेंद्र आला.. महेंद्र आमचा गाईड.. गुल्लूनी त्याच्याबद्दल माहिती दिली होती.. निघताना बरोबर दुपारच्या जेवणाकरता आलु पराठे पॅक करुन घेतले..

गांगरियाहून ३ किलोमिटरचा ट्रेक.. फुलों की घाटी म्हणजे एखादी बाग नव्हे.. म्हणजे बागेत शिरल्यावरच फुलं दिसतात.. तसं इथे नाही.. वादी मधे पोचायच्या आधीच महेंद्रनी ट्रेकच्या रस्त्यातच फुलं दाखवायला सुरु केली.. सुरुवातीलाच दिसलं ते ब्लु पॉपी.. छोटंसं, नाजुकसं निळं 'forget me not'.. किंवा aster सारखी दिसणारी, पण वेगळीच असणारी फुलं.. एका पाठोपाठ एक, फुलांची नावं तो सांगत होता..

मधेच रस्त्यात सतत खिदळणारी पुष्पावती भेटली.. खूप हसरी आहे ती.. वर कुठल्यातरी एका ग्लेसियर मधुन जी धावत सुटते ती गांगरियाला तिच्या मैत्रिणीला, लक्ष्मण-गंगेला भेटते..

महेंद्र सांगत सुटला होता.. हे फळ आम्ही जिऱ्या ऐवजी वापरतो.. ही वन-तुलसी आहे.. ह्या टेक्सस ब्राटाला आम्ही आमच्या भाषेत 'थुनेर' म्हणतो.. ह्याच्या पानांचा आम्ही चहा पीतो.. ह्या झाडाच्या पालांची पावडर करुन दुधातुन पीतो, एखादी अंधृनी चोट (internal injury) वर उपाय म्हणुन...

पावलं पुढे पडत होती.. गाईड म्हणुन तो एक-एक सांगत होता.. आणि अजुन तर वादी सुरु पण झाली नव्हती.. हळु-हळु उंचावर पोचल्यावर ती समोर आली.. तिच्या चारही बाजुला उंच-उंच पर्वत.. मधे वाहणारी पुष्पावती.. एका बाजुला दिसणारा प्रचंड नर पर्वत.. लांब समोर दिसणारा गौरी पर्वत आणि त्याच्या अलीकडे दिसणारा ग्लेसियर.. बाजुला दिसणारे सप्तश्रिंगी पर्वत..

एकीकडे दिसत होता एका स्लोपवर पसरलेला पांढऱ्या फुलांचा गालीचा.. समोर होतं पुष्पवतीचं एक बर्फाळ रुपांतर.. नुकतीच जागी झालेली सकाळ जांभया देत होती.. तिचे डोळे ढगांनी झाकलेले..

पांढऱ्या दगडांनी तयार केलेली एक छोटी पायवाट..थेट वादीच्या मधुन जाणारी..चहुबाजुला पसरलेल्या वेगवेगळ्या रंगबिरंगी फुलातुन जाणारी एक वाट.. महेंद्र नावं सांगत होता.. हे जेरानियम.. ते ऱ्ह्युम.. ही लाल-पिवळी आहेत ती वज्रदंती.. हे ऍनेमोने.. ते सायनेनथस.. गंमत वाटली.. भारतातली फुलं.. त्यांची नावं बरीचशी इंग्रजी किंवा लॅटिन.. म्हणजे उद्या तुमचं किंवा माझं नाव असं काहीतरी भन्नाट लाटिन-बिटिन वगैरे असतं तर.. का शेवटी शेक्सपियर म्हणतो तसं.. नावात काय आहे..

गाईड लोकं कहानी मस्त सांगतात.. एक पर्पल रंगाचं फुल दाखवलं त्यानी.. ते म्हणे विषारी असतं.. म्हणे पाकिस्तानी क्रिकेट कोच वुल्मरला ह्या फुलाच्या झाडाच्या मुळांचं विष दिलेलं.. किंवा भूल देणारं फुल.. बरेच लोकं विचारत येतात.. की वादी मधल्या ह्या फुलाचा वास घेतला, तर तुम्ही खरंच झोपुन जाता का.. लगेच वास घेऊन बघितलं.. पण आपल्याला बुवा तसं काही झालं नाही.. अतिशय गोड नैसर्गिक मिनरल वॉटरचा तो झरा.. भोजपत्राच्या (बिर्च) एका वाळलेल्या सालावर पेनानी लिहुन पाहिलं.. कागदापेक्षा किती मुलायम.. आणि महेंद्रनी खायला दिलेली ती छोटी निळी फळं.. आयोडेक्स खाललं असं वाटलेलं.. आणि वाटेवरुन चालत-चालत, सहज फिरवत हात लावलेले ते उत्कट ’टच मी नॉट’..

वर्षातले ७-८ महिने ही वादी बर्फाची जाड अशी दुलई पांघरते.. तेव्हा ही ४००-५०० प्रकारची फुलं दिसत नाहीत.. दिसतात ती बर्फाच्या पांढऱ्या बॅकग्रॉउंडवर सुंदर लाल, पिवळी, हिरवी ऱ्होडोडेन्ड्रॉन्स..

वादीच्या दुसऱ्या टोका पर्यंत जाणारी ती दगडी वाट जवळ-जवळ ८-१० किलोमिटर लांब आहे.. पुष्पावती तर अगदी एखाद्या झऱ्या सारखी वाहते शेवटी तिथे.. तिच्या पात्रात गेलो.. आजुबाजुला त्या गुलाबी, लाल, पांढऱ्या फुलांची शाल.. शूज काढुन, एकमेकांशी bet लावुन त्या अतिशय थंड-गार पाण्यात उभे राहिलेलो मी आणि DJ.. आणि मग तिथेच नदीच्या पात्रात बसुन जेवलेलो.. आणि त्याहून मस्त म्हणजे.. तिथे जमिनीवर काढलेली ती एक तासभर झोप.. वादी मधे एक मस्त गार वारा सुटलेला.. त्या वाऱ्यावर ती सगळी फुलं हसत-डुलत होती.. दुपारचे १२ वाजलेले.. आणि ढगातुन सूर्य वाट शोधत डोळ्यावर येऊ पहात होता.. डोळ्यांवर हलकाच एक हात आडवा ठेऊन झोपलेलो.. इतकी छान झोप सिर्फ नसीबवालों को मिलती हैं..

त्या जागेला जन्नत म्हणु.. की paradise..
so serene, so calm, so beautiful, so pristine..
मदहोष झालेलो.. अजुन काय म्हणु.. नेमक्या शब्दात वर्णन करणं किती अवघड आहे..

उस हसीन वादी में जैसे वक्‍त थम गया हो..
कानो तक पहुचनेवाली हर आवाज़ जैसे उस एक पल में शांत हो गयी हो..
स्वत:शी एकरुप झालो होतो मी.. आणि स्वत:हून अलिप्त देखिल..
निसर्गाशी संवाद साधत होतो मी.. त्याच्याशी मौन पाळत..
वाऱ्याबरोबर हसत होतो मी.. गालावरची रेष न रेष अविचलत ठेवत..
मनात एक तिव्र इच्छा जन्म घेत होती.. कुठलीही असुया न बाळगता..
स्वत:चा शोध घेत होतो.. स्वत:ला त्या वादी मधे हरवुन..
डोळे बंद केले मी.. नजरेत ते अविस्मर्णीय सुख सगळंच्या सगळं सामावुन घ्यायला..

क्यों हैं यह आरजु.. क्यों हैं यह जुस्तजु..
क्यों दिल बेचैन हैं.. क्यों दिल बेताब हैं..

दिन बदले.. रातें बदली..
बातें बदली.. जीने के अंदाज़ भी बदले..

इन लम्हों के दामन में.. पाकीझा से रिश्ते हैं..
कोई कलमा मुहब्बत का.. दोहराते फरिश्ते हैं...

खामोश सी हैं ज़मीन.. हैरान सा फलक हैं..
एक नूर ही नूर सा अब आसमा तलक हैं..

नगमे ही नगमे हैं जागती-सोती फिजाओं में..
हुस्न हैं सारी अदाओं में..
इश्क हैं जैसे हवाओं में..

इश्क हैं जैसे हवाओं में...