VoF: Part III

दिवस ३: सोमवार, दि. २५/८/०८ गोविंदघाट -> गांगरिया १३ कि.मि.

दिवस, तारीख, स्थळ.. इथुन पुढे सगळंच अगदी बेमतलब वाटत आहे.. जन्नतचा एक हसीन रस्ता तो.. गोविंदघाटला जायला मग बद्रिनाथला जाणाऱ्या गुज्जु भक्‍तांच्या बस मधली केबिन देखिल पुरेशी आहे.. त्या भक्‍त मंडळींचे स्तोत्र किंवा प्रार्थना 'तो' ऐकतो तरी का.. का ही त्यांची भाभडी समज.. लख्ख आठवतो तो वळणा-वळणांचा ८-१० फुटी अरुंद रस्ता.. इंच न इंच महत्त्वाचा.. एक इंच सुद्धा गाडी इकडे-तिकडे झाली तरी गेम खल्लास! म्हणुनच प्रार्थना कामास येत असावी...

गोविंदघाट ते गांगरिया.. फक्‍त १३ किलोमिटरचा ट्रेक.. ६००० फुटांवरुन ९,५०० फुटांवर पोचायचं.. तरी बरं.. राजिंदर कुली होता.. आमच्या बॅग्स उचलुन न्यायला.. आणि दिलासा देणारी रस्त्याच्या बाजूनीच वाहणारी लक्ष्मणगंगा.. सतत खळखळणारी.. तिचा आवाज, तिची लय, तिचं रुप.. सगळंच कसं रौद्र.. तरी मोहक..भितिदायक, तरी आकर्षक..

चढताना ह्रुदयाचे ठोके इतके जबरदस्त वाढतात की तिचा तोच खळखळणारा आवाज त्यांच्या पुढे कमी तीव्र वाटतो.. वाटतं की छाती मधे तीच गंगा धडधडायला लागली आहे का.. असेल ही.. तिच्या वाटेत येणाऱ्या दगडांवर फेसाळुन, कोसळुन वाहत राहते.. तेच पाहुन आपल्या ह्रुदयातला रक्‍तप्रवाह प्रभावित होत असेल..

रस्त्यात ठिकठिकाणी ढाबे आहेत.. पराठे, जूस, चहा, कॉफी, पेप्सी, कोक, पार्ले, बिसलेरी, क्रॅक-जॅक.. सगळं काही मिळतं.. अजब आहे.. सगळं सामान घोड्यावरुन पोचतं इथे..

ट्रेकचे शेवटचे ३ किलोमिटर तर खरंच खूप जास्ती दमवतात.. पण एकदा गांगरियाला पोचलो की स्वर्ग सुख अनुभवायला मिळतं..

गांगरिया.. अर्धा-एक किलोमिटर लांबीचं एक अत्यंत छोटं गाव.. ९५०० फुटांवर असणारी थंडी लगेच जाणवणारी.. गावात एकच गल्ली.. गल्लीच्या दोन्ही बाजुला हॉटेल्स, दुकानं.. आणि बऱ्यापैकी शेवटी एक गुरुद्वारा.. वर्षातल्या १२ महिन्यांपैकी फक्‍त ४ महिने गावात लोकं असतात.. बाकीचे ८ महिने ४-५ फुटी बर्फ!

गावात ना वीज आहे, ना फोन.. येणाऱ्या लोकांपैकी ९०% लोकं शीख समाजाचे.. तिथुन हेमकुंड-साहिबला जाणारे...हेमकुंड-साहिबला गुरु गोबिंद सिंहनी तपश्चर्या केली होती.. वर्षातले ८ महिने ते कुंड बर्फाच्छादित असतं.. जून ते सप्टेंबर शीख भक्‍त त्या हेमकुंडाचं दर्शन घ्यायला येतात.. त्या पवित्र कुंडात स्नान करतात..

गांगरिया हे गाव आहे एका वादी मधे..वादी मधुन रस्ता दोन बाजुला जातो.. डाव्या हाताला फुलों की घाटी.. तर उजवीकडे हेमकुंड-साहिब.. फुलों की घाटी हा ३ किलोमिटरचा ९५०० ते ११५०० फुट असा सोपा ट्रेक.. तर हेमकुंड-साहिब हा ६ किलोमिटरचा ९५०० ते १४००० फुट असा थोडा अवघड असा ट्रेक..

मनात ठरवलं होतं, ते लक्ष्य फार जवळ होतं.. समोरच दिसत होतं.. दोन दिवसात, ह्या दोन ठिकाणी जायचं होतं.. practice, stamina.. ह्या सगळ्याच्या पलीकडे, खरं म्हणजे अभावापुढे.. एक जिद्द असते.. एक मनाची तयारी असते.. एक आत्मविश्वास असतो.. एक इच्छा असते.. हेच सगळं तारुन नेणार होतं..

रात्री झोपलो, तेव्हा ढग देखिल वादी मधे येऊन आमच्या कुशीतच झोपले.. आमच्या सारखे ते पण दमलेले, थकले असतील.. पुढचे दोन दिवस त्यांना देखिल आमच्या बरोबर फिरायला यायचं होतं.. फुलों की घाटी आणि हेमकुंड-साहिब बघायला...

अंधारात दिसत होते ते गांगरियाच्या वादीला सामावुन घेणारे विशाल पर्वत.. ज्यांच्यापुढे आपण माणुस म्हणुन किती क्षुद्र आहोत..ह्याची जाणिव क्षणा-क्षणाला होत राहते.. अगदी स्वप्नात सुद्धा..डोळे मिटताना आठवले ते त्या संध्याकाळी भेटलेल्या, चेन्नईहुन आलेल्या एका रिटायर्ड तमीळ काकांचे शब्द..
"ह्या पर्वतांसमोर एका नास्तिकाला उभं केलं.. तर तो देखिल परमेश्वरावर विश्वास ठेवायला सुरु करेल.."