Valley of Flowers trip: Part 1

कहानी शुरु होती हैं करीब दो साल पहले..

"तु बोस्टन/न्यु हॅम्पशायरचे फॉल कलर्स पाहुन इतका खुष झाला आहेस... Valley of Flowers बद्दल ऐकलं आहेस का? तिथे जाऊया कधीतरी.." - इति धनंजय, उर्फ DJ..

मी आणि DJ MBA ला बरोबर होतो.. २ वर्ष एकत्र राहिलो होस्टेल वर.. आणि सध्या एकाच कंपनीत.. ६ साल की दोस्ती हमारी..

VoF ला जायचं तर होतं.. पण तिकडे फक्‍त जून ते ऑगस्ट महिन्यात जाता येतं.. बाकीचे महीने संपूर्ण valley बर्फाच्छादित असते.. दर वर्षी फक्‍त ३ महिने ती बहरुन येते..

गेल्या जून मध्ये मी अमेरिकेहुन परत आलो, तेव्हा DJ मेलबर्नला जाऊन बसला.. शेवटी ह्या वर्षी योग जुळुन आला..मी तर गेले २-३ महिने गुडगावमधेच.. ट्रिपची logistics organisation ची जबाबदारी माझी होती.. म्हणजे तिकिटं.. हॉटेल बुकिंग्स... त्या मधे मी फक्‍त DJचं मुंबई -> दिल्ली, दिल्ली -> मुंबई ही तिकिटं... आणि आमचं दोघांचं दिल्ली -> हरीद्वार एवढंच बुकिंग केलं होतं.. बाकी सगळं run-time decision-making!!

कसं जायचं.. हे सगळं एका website वरुन ठरवलं होतं..
http://www.flowersofindia.net/vof-trek/index.html

१५ ऑगस्टला DJ मेलबर्नहून परत आला..
ट्रिप आठ दिवसाची ठरवली होती.. शनिवार २३ ऑगस्ट ते शनिवार ३० ऑगस्ट..

**************************

दिवस ०: शुक्रवार, दि. २२/८/०८ गुडगाव

संध्याकाळी ५.३०-६ च्या सुमारास, माझा फोन वाजला:
DJ: "केतन! मी राजधानी मधे बसलो आहे. उद्या सकाळी ८.३० ला पोचतो. स्टेशनला ये. तयारी झाली का ट्रिपची?"
मी: "हो..झालीच आहे.. थोडंसं बाकी आहे.. उद्या भेटुया सकाळी.."

DJ: "जाड्या!! नक्की वेळेवर पोच... नाहीतर मला वाट पहायला लावशील.. नेहमी सारखं!"
मी: "u know me well! dont worry, i'll be there... on time.." :))

फोन ठेवला.. काम संपवायला घेतलं.. ऑफिस मधेच १० वाजले... ९ वाजता अंशुमनचा फोन आला.. अंशुमन, उर्फ गुल्लु.. another MBA batchmate, working in Gurgaon.. गेल्याच आठवड्यात तो VoF ट्रिप करुन आला होता.. त्याच दिवशी सकाळी त्याला फोन केला होता.. ट्रिप बद्दल विचारायला..

"केकु, कल मेरे घर पे अपने ३-४ दोस्त आ रहे हैं.. तु भी आ जा.."
~"अरे गुल्लु!! मैं तो कल VoF जा रहा हुँ.. भूल गया साले... और तु मुझे उसके trip details email करने वाला था.. वह कर दिये तुने??"

"ohh shucks!! मैं तो भूल ही गया.. चलो कोई नहीं.. तेरे पास कागज़ और पेन हैं? लिख ले.. मैं बताता हुँ.."
मग कुठे रहायचं.. कुठे गाईड करायचा.. अशा ४ ओळी लिहुन घेतल्या...

गुल्लुचा फोन ठेवला.. तर USहून बॉसचा फोन..
"केतन, तुम अगले हफ्ते छुट्टी पर जा रहे हो?"
~"हाँ!"
"actually, अगले हफ्ते, thursday को एक important client meeting हैं.. उसके लिये थोडा जल्दी वापस आ सकते हो?"
~"नहीं!"
"कोई chance नहीं जल्दी वापस आने का?"
~"बिल्कुल नहीं!"

फोन ठेवला.. काम थोडं संपवलं.. राहिलेलं घरी घेऊन गेलो.. जेवण, काम आणि मग पॅकिंग मधे रात्रीचा १.३० वाजला.. सकाळी लवकर उठायचं होतं..

पिछले दो साल जिस ट्रिप के ख्वाब देखे थे.. वह ट्रिप सच बनने जा रही थी..

**************************

दिवस १: शनिवार, दि. २३/८/०८ नवी दिल्ली -> हरीद्वार -> ऋषिकेश

नवी दिल्ली स्टेशनवर मला ऑफिस मधल्या एका मित्रानी सोडलं.
DJ पण सकाळी ८.३०-९ वाजता वेळेवर पोचला. आमची हरीद्वारची गाडी दुपारी होती.

मधल्या वेळेत tp केला.
"DJ, मला थोडी शॉपिंग करायची आहे. ट्रिप करता शुज घ्यायचे आहेत. आणि गुल्लुनी सांगीतल्या प्रमाणे एखादा स्वेटर घ्यायचा आहे!"

दिल्ली मेट्रोनी कॉनॉट प्लेसला पोचलो..
दिल्ली मधे सध्या ३५-३६C temperature आहे.. इतक्या गरम हवेत इथे स्वेटर कोण देणार...
मित्राला फोन लावला,
"अबे सिद्धार्थ! इस गर्मी के सिझन में यहां CP में स्वेटर कहां मिलता हैं.. बता जरा..."

उन्हात फिरुन खरेदी झाली... आपलं सगळं नेहमीच असं last minute shopping असतं...

दुपारी मस्त जेवलो... आणि स्टेशन वर जाऊन गाडी पकडली..
ट्रेन मधे DJ बरोबर गप्पा (नोकरी निमित्त crib session) आणि एक मस्त झोप काढली...

रात्रीचे ८ वाजता हरीद्वारला पोचलो..ऋषिकेश करता टॅक्सी पकडली..
सोबतीला एक NRI काका-काकु भेटले.. हरीद्वार-ऋषिकेश साधारण पंचवीस-एक किलोमिटर.. जायला एखादा तासच लागतो...

टॅक्सी मधे गप्पा सुरु झाल्या..
काका-काकु मलेशियाचे नागरिक.. हरे रामा, हरे कृष्ण वाले भक्‍त.. ऋषिकेशला त्यांचे कोण एक गुरु होते, त्यांच्या आश्रमात जात होते.. गोकुळाष्टमी निमित्त..

काका फारसे उंच नव्हते.. मध्यम बांधा.. काकु कदाचित काकांपेक्षा उंच.. आणि size तिप्पट!!
बोलण्या मधे सुद्धा काकु वरचढ.. काका बिचारे शांत.. फक्‍त बायको जे काही बोलेल, त्याला संमती किंवा दुजोरा देणार..

मग आम्ही स्वत:ची तारीफ केली.. आमच्या ट्रिप बद्दल सांगीतलं..ऋषिकेश हून आम्हाला दुसऱ्या दिवशी जोशीमठला जायचं होतं.. २५० किलोमिटरचं अंतर.. संपुर्ण पहाडी रस्ता.. ज्या वरुन फक्‍त दिवसा गाड्या चालतात.. कमीत-कमी ८-१० तासाचा प्रवास..

टॅक्सी ड्राईव्हरला विचारलं,
"भैय्या, हम को कल सुबह ऋषिकेशसे जोशीमठ जाना हैं.. कैसे जा सकते हैं?"
-"देखो साब! सरकारी बससे जाओगे तो १२ घंटे लगेंगे... सुमो से सवारी (seat basis) करके जाओगे तो गाडी बदल-बदलके ८-१० घंटे में पहुंच जाओगे.. नहीं तो आपको एक बढिया आईडिया देता हूँ.. आप press की गाडी से जाओ.. वह गाडी सुबह २-३ बजे निकलती हैं.. हर जगह अखबार डालती हैं.. और ५-६ घंटे में ही आपको जोशीमठ पहुंचा देगी.."

तेवढ्यात समोर एक ट्रक आला.. त्याला avoid करायला ड्राईव्हरनी आमची ambassador डावीकडे वळवली.. नेमकं त्या अरुंद रस्त्याच्या डाव्या बाजुला मातीच्या shoulder ऐवजी एक मोठा खड्डा होता.. पावसाच्या पाणी आणि चिखलाने भरलेला..गाडीची डावी बाजु त्यात जी अडकली, की बाहेर यायला तयारच नाही..

ड्राईव्हरनी जितका प्रयत्न केला बाहेर काढायचा, गाडी तितकीच खड्ड्यात आणखिन रुतली..कसं-बसं ड्राईव्हरच्या दारातुन बाहेर पडलो.. बाहेर रस्त्यावर मिट्ट अंधार.. रात्रीचे ९-९.३०ची वेळ..आजु-बाजुला जंगल.. नंतर समजलं की त्या भागात हत्ती असतात..रस्त्याच्या दोन्ही बाजुला निलगिरीची झाडं.. अधुन-मधुन येणाऱ्या-जाणाऱ्या गाड्या सोडल्या, तर अगदीच निर्मनुष्य जागा..ड्राईव्हरनी फोन करुन मदत मागवली..

आयुष्यात पहिल्यांदा (?) किंवा बऱ्याच वर्षांनी मी तिथे काजवे पाहिले.. मस्त दिसतात एकदम.. झाडांवर इकडुन-तिकडे उडत राहतात.. मधुनच दिसतात, मधुनच गायब होतात.. वर आकाशात इतक्या चांदण्या होत्या.. त्यांच्यातच हरवुन जावसं वाटत होतं..

ट्रिपची सुरुवात तर एकदम भारी झाली होती.. मदतीची गाडी केव्हा येणार.. ऋषिकेशला आम्ही कधी पोचणार.. कुठे राहणार.. उद्या सकाळी जोशीमठला कसं जाणार..
"DJ, अरे तुम हमारे साथ रहोगे, तो सब कुछ एकदम fantastic ही होगा".. असा हिंदी dialogue मी मारलाच.. नशीब त्यानी मला तिथेच गाडलं नाही..

तब्बल दीड-एक तासानी दुसरी टॅक्सी आली.. ऋषिकेश अर्ध्या तासावरच होतं..
काका-काकुंशी गप्पा सुरु होत्याच.. ते दोघं मलेशियात २nd-३rd generation indians होते.. भाषा, culture, lifestyle.. अशा वेगवेगळ्या विषयांवर गप्पा झाल्या.. दोघं घरी हिंदी शिकलेले.. हिंदी वाचता येत नव्हतं, पण बऱ्यापैकी बोलत होते..
आम्ही दोघं मराठी आहोत ऐकुन, काकु भलत्याच खुष झाल्या.. त्यांच्या music teacher मराठी होत्या.. त्यांच्या कडुन पण त्या मराठीतले काही शब्द शिकत होत्या..

ऋषिकेशला रात्री ११ वाजता पोचलो..
"बेटा, आप मलेशिया आओगे तो हमारे घर पक्का आना.. मेरा नाम हैं विरेंदर सुरी.. V K Suri.. यह मेरा मोबाइल नंबर.."
"और मेर नाम हैं आशा सुरी.. आप दोनो से मिलके बहुत अच्छा लगा.. all the best for your trip.. Hare Krishna.."

ऋषिकेशला हॉटेल तर मिळालं.. पण रात्री ११ वाजता जेवायला काहीच उघडं नव्हतं.. एका टपरीवर सफरचंद घेतली.. आणि लस्सी प्यायलो..

हॉटेलवर परत येऊन झोपलो.. उद्या आम्हाला जोशीमठ गाठायचं होतं.. प्रेसची गाडी नाही.. that would have been too dangerous.. सुमो सकाळी ४.३०-५ ला सुटते.. ती पकडायची होती.. डोळे मिटले..

ट्रिपचा पहिला दिवस तर थोडासा happeningच झाला होता.. पुढचं सगळं unplanned होतं..
पता नहीं आगे क्या होने वाला था..