बूंदें

काल मेसेज आला.. तुला माहितिये, पुण्यात जोरात पाऊस पडतोय..
किती वाट पाहत होतो मी.. शेवटी पडलाच एकदाचा.. आणि मला नाहीच भिजवलं.. पहिल्या पावसात स्वच्छंद, मनसोक्‍त भिजायचं.. राहुनच गेलं.. परत पडला की भिजेल मी.. पण ते सॉक्रेटस म्हणतो तसं,
"Life contains but two tragedies. One is not to get your heart's desire; the other is to get it."

एका आळसावलेल्या दुपारी बंग्लोरमध्ये होस्टेल-रूमच्या खिडकीवर तो बरसायचा... होस्टेल आणि इन्स्टिट्युटचं बांधकाम दगडी... कॅम्पस मध्ये चहुबाजुला वर्षभर हिरवंगार वातावरण.. a meandering road that traversed through the small woods from the main gate to the back of the hostel blocks.. आणि पावसाळ्यात तर काही विचारायलाच नको... the whole place seemed like heaven on earth..

दुपारी रूममध्ये अंगावर शाल ओढुन पडुन राहायचो.. अर्धवट झोपेत रेडियो ऐकायचो.. गाण्यातल्या romantic कल्पनेनीच बेहोश व्हायचो.. पावसाची रिपरिप चालुच असायची.. आणि बॉम्बे जयश्रीचा तो sensuous आवाज़..

युहीं बरस-बरस, काली घटा बरसे,
हम यार भीग जाये, इस चाहत की बारिश में
मेरी खुली, खुली लटों को सुलझाये,
तु अपनी उंगलियों से, मैं तो हूँ इस ख्वाहिश में

सर्दी की रातों में, हम सोये रहे एक चादर में,
हम दोनो तनहा हों, ना कोई भी रहे इस घर में..

ज़रा, ज़रा बहकता हैं, महकता हैं..

टॅम्पातलं अपार्टमेंट तळमजल्यावर. संध्याकाळी बाल्कनीच्या बाहेरच्या मऊ हिरवळीवर पावसात अनवाणी चालायचं. एखादी खारुताई पळत असे इकडुन तिकडे. पावसाचे थेंब अंगावर झेलायचे. समोरच्या तळ्यात त्या रंगबिरंगी बदकांची गंमत बघायची. घरात परत यायचं आणि आलं घातलेल्या एका कडक चहाच्या वाफेत बेहोश व्हायचं...

बिछड के भी मुझसे जुदा तो नहीं,
खफ़ा हैं मगर बेवफा तो नहीं,
मेरे हाथ में ही तेरा हाथ हैं,
मेरे हाथ में ही तेरा हाथ हैं...

मेरे पास हैं तु, मेरे पास हैं...
मेरे साथ हैं, मेरे साथ हैं...

नहीं सामने, यह अलग बात हैं...

मुंबईतली रात्र.. घाई-गर्दीतुन घरी पोचायचं.. मेघानी लिहिलेली ही पोस्ट वाचुन कितीतरी महिने झाले होते.. का वर्ष? माहित नाही.. पण तेव्हा पासुन इजाज़त पहायचा होता.. शेवटी एका रात्री पाहिला.. एका पावसाळ्या रात्रीची कहाणी.. महेन, सुधा आणि मायाची कहाणी.. मेघानी इतकं सुंदर लिहिलं आहे की मी त्यावर काय लिहु.. शिवाय गुल्ज़ारचे ते शब्द, RDचं संगीत आणि आशाचा आवाज़.. हे सगळं पावसाळ्या रात्री बेचैन नाही करणार तरी कसं...

एक अकेली छत्री में जब आधे-आधे भीग रहे थे,
आधे सूखे, आधे गिले, सूखा तो मैं ले आयी थी
गिला मन शायद, बिस्तर के पास पडा हो,
वह भिजवा दो, मेरा वह सामान लौटा दो...

मेरा कुछ सामान तुम्हारे पास पडा हैं...

the raindrops fall pitter patter on my window sil.. कधी दुपारी, कधी संध्याकाळी, कधी रात्री.. कधी जोरात, तर कधी हलकेच पडतात ते थेंब.. and bring with them a myriad of emotions.. some sensuous, some romantic.. some happy, some melancholic.. and i just watch them silently with open eyes...

आजही, गाडी रस्त्यावर पळत राहतीये... काच खाली करुन ते पावसाचे थेंब मी आजही ओंजळीत पकडतोय... and even today, the heart smiles wryly as the violin murmurs faintly in the background..

कैसे भुलुंगा, तु याद हमेशा आयेगी
तेरे जाने से जीना मुश्किल हो जायेगा
अब कुछ भी हो, दिल पे कोई जोर तो चलता नहीं...

दिल तेरे बिन कही लगता नहीं, वक्‍त गुज़रता नहीं..
क्या यही प्यार हैं...
क्या यही प्यार हैं...

... as i watch those raindrops fall silently on my window sil... pitter patter, pitter patter..