forgotten pleasures of yesteryears..

"आई, इथेच बसुया."
-"हो. बसुया."
"अक्षय, तु आत जा. मी बाहेर बसते."

आपलं छोटंसं दप्तर, वॉटर-बॉटल आईकडे देत, अक्षय आतल्या खुर्चीवर बसला. त्याच्या पाठोपाठ त्याची ताई पण शेजारी बसली. आई समोरच होती दोघांची.

मी पलीकडे. माझी इडली-सांभार खात.

अक्षय त्याच्या खिशाला लावलेल्या त्याच्या लॅमिनेटेड आय-कार्डशी खेळत होता. ते वाकवुन स्वत:च्या हनुवटीला लावुन पहात होता.

"अक्षय! तसं खेळु नकोस. ते खराब होईल. मग बाई रागवतील तुला! चालेल का त्यांनी रागावलेलं?"
त्याच्या डोळ्यात एकदम बाईंची भीती दिसली. हात आपोआप खाली गेला.

"हं.. बोल तेजल.. कसा गेला शेवटचा पेपर आजचा?"
तेजल किती मोठी असेल? अक्षय तर junior किंवा senior kg मधेच वाटत आहे. आणि तेजल असेल कदाचित ३री किंवा ४थी मधे.
दोघं मस्त इस्त्री-बंद युनिफ़ॉर्म मधे.
इथे शिवाजी पार्कला कोणती शाळा - त्यांचाच युनिफ़ॉर्म असणार हा.
गळ्यात टाय, पायात सॉक्स-शुज.. चक्क पॉलिश केलेले शुज ते सुद्धा!

"पेपर ठीक होता गं आई. सगळं जमलं आज, पण मला एका प्रश्नाचं उत्तर नाही आठवलं.."
"अच्छा.. पण overall ठीक गेला ना... मग झालं तर...असं निराश नाही व्हायचं.. तु अभ्यास केलास ना पुरेसा.. आणि आज परीक्षा पण संपली.. आता सोडुन दे.."

विषय बदलायचा.. म्हणुन मग आईनी विचारलंच..
"काय घेणार आता? आज पासुन सुट्टी ना तुमची दोघांची? let us celebrate.."

लगेच खाली बघणाऱ्या अक्षयचा instant रिप्लाय आला,
"गुलाब-जाम!!!"

त्यांचे गुलाब-जाम आले. a look on the extremely happy two little faces said it all.
वेळ होती सकाळची १०-१०.३०ची. मी तर ऑफिसला ही पोचलो नव्हतो अजुन.
पण मनापासुन खुष झालो. नुसतं त्या दोघांकडे बघत.
परीक्षा संपलेली. उन्हाळ्याची सुट्टी सुरु झाली. आता दोन महिने नुसती धमाल.
आणि सुरुवात झाली होती, गुलाब-जामनी.

क्या बात हैं!