disillusionment..

तो. एक अतिशय सर्व सामान्य तो. एक चौकोनी आयुष्य जगणारा तो.
सुखी असं नाही, पण समाधानी नक्कीच. अज्ञानातच सुख म्हणतात, तसंच असेल कदाचित.
येणाऱ्या-जाणाऱ्या कडे; भेटणाऱ्या, बोलणाऱ्या किंवा नुसतंच समोर उभा राहाणाऱ्या व्यक्‍तीकडे फारसं लक्ष न देणारा तो.
स्वत:च्याच एका दुनियेत राहणारा तो.

किती दिवस असेच येऊन गेले त्याच्या आयुष्यात; येणारे दिवस काय घेऊन येणार आहेत - ह्याची कसलीच फिकिर नसणारा तो.
प्रेम, पैसा, प्रतिष्ठा - ह्या पैकी कसलाच मोह नसणारा तो.

कुणी त्याला विचारलं, छेडलं तर "सब माया हैं" एवढंच बोलणारा तो.
"सब माया हैं - everything is an illusion."
कुणी त्यावर हसे, कुणी त्यावर "escapist attitude" चा आरोप करे.

पण तरीही डोळ्यांना झापडं लावुन सरळ मार्गानी चालत राहणारा तो.

आणि मग तो दिवस उजाडला. झापडं बाजुला केली त्यानी.
तो डोळ्यांनी पाहु लागला. कानांनी ऐकु लागला. मोहात पडायचा प्रयत्न करु लागला.
वेडा प्रयत्न होता त्याचा.

ओळखीचा प्रत्येक चेहरा नविन भासु लागला त्याला.
चेहऱ्या ऐवजी सावलीच दिसु लागली.

आवडीच्या पुस्तकाची पानं एकामागुन-एक अशी बोटांनी फिरवु लागला तो.
कुठेच ओळखीचं काही अक्षर लागेना. सगळी पानं अचानक कोरी झालेली.

आवडीचं गाणं ऐकायचा प्रयत्न केला - CD पुढे सरकत होती - त्यानी volumeचा knob full फिरवला - पण स्वर येतच नव्हते. फक्‍त एक uncomfortable silence...

घाबरुन तो आरशा समोर उभा राहिला.
स्वत:च्या चेहऱ्या वरुन बोटं फिरवु लागला.
आणि मग जोरजोरात हसु लागला. हसुन-हसुन कोसळला, रडत-रडत...

आरशा मधे त्याला ’तो’ दिसलाच नाही... दिसली होती ती एक सावली...

Its a comedy of errors, you see
Its about taking a fall
To vanish into oblivion
Is easy to do
And I try to be but you know me
I come back when you want me to
Do you miss me miss misery
Like you say you do?

~गेल्या वर्षी 'Good Will Hunting' पाहिला होता.. त्यातलं ते शेवटचं गाणं "do you miss me miss misery".. त्या movieची गोष्ट...त्यावरुन काहीतरी लिहायचा हा भंपक प्रयत्न..