एक बेहतर आयुष्य?

एप्रिल का मे मधे कधीतरी धनंजयनी एक लिंक पाठवलेली. मिंट ह्या दैनिकातलं एक आर्टिकल होतं. मुंबईचा कोण एक भाविक गांधी अटलांटिक महासागर एकटाच पार करु पहात होता. त्यावेळी त्यानी जवळ-जवळ अर्ध अंतर पार केलं होतं. एकट्यानी बोटीतुन स्पेनहून आंटिगुआ हे ३३०० मैल अंतर वल्हवत जायचं. हो, वल्हवत (rowing)... sailing नाही... चेष्टा नाहीये.

त्याची वेबसाईट पाहिलेली तेव्हा. www.bhavik.com
सुरुवातीलाच लिहिलं आहे त्यावर -
"२००० हून अधिक लोकांनी एव्हरेस्ट शिखर गाठलं आहे. पण एकट्यानी वल्हवत अटलांटिक महासागर पार करणं हा पराक्रम ह्या जगाच्या इतिहासात फक्‍त २३ लोकांनी केला आहे. ocean rowing is one of the hardest endurance sports that test the limits of men."
वेडंच म्हणायचं अशा लोकांना नाही? असं कोणी करतं का कधी?

का कुणास ठाऊक, पण काम करताना (?) परवा एकदम आठवण झाली ह्या गोष्टीची. तो punter पोचला का नाही, काहीच कल्पना नव्हती. त्याचं नाव सुद्धा नक्की आठवत नव्हतं, "मेहता" नावानी गुगल करत होतो, तेव्हा अचानक धनंजय ऑनलाईन सापडला, त्यानी पुन्हा नाव सांगीतलं.
मग भाविकची वेबसाईट पुन्हा पाहिली. तिथे अपडेट मिळाला लगेच.
जून १४ ला साहेब किनाऱ्याला पोचलेले. तब्बल १०६ दिवसांनी.
म्हटलं, "सही जवाब!! क्या बात हैं!! आपला punter पोचला एकदाचा!!"

१०६ दिवसात ३३०० समुद्री मैल, ६००० हून जास्त किलोमिटर.
म्हणजे दिवसाला ५५-६० किलोमिटर वल्हवत होता हा माणुस.
दमला की त्याच्या "मिस ऑलिव्ह" ह्या बोटीत झोपत होता.
कंटाळा आला की समुद्रात पोहायचा कधी-कधी.
जेवायचं एकट्यानीच, मिस ऑलिव्ह बरोबर.

तसा एकटा नव्हता. कधी डॉलफिन यायचे, कधी शार्क, कधी flying fish.
GPS / सॅटेलाईट द्वारे जगाशी संपर्क व्हायचा. जगाच्या कोपऱ्या-कोपऱ्यातून त्याला शुभेच्छा मिळत होत्याच. सॅटलाईट द्वारे तो त्याच्या वेबसाईट वर एक ऑनलाईन लॉग ठेवत होता.
एक-एका दिवशी किती अंतर गाठलं, तो नक्की कुठे आहे, त्या दिवशी काय-काय झालं, काही फोटो, काही प्रसंग असं सगळं तो टिपत होता त्या लॉग मधे. त्याच्या वेबसाईटवर आजही हे सगळं वाचायला मिळतं.

पण हे सोपं अजिबात नव्हतं. त्याचे आधीचे ३ प्रयत्न असफल झालेले.
हा चौथा प्रयत्न होता भाविकचा.
अन्न पुरवुन पुरवुन खायचं.
४० फुटी लाटांसमोर तग धरायची.
body sores झालेले. त्यावर मलम स्वत:च लावायचं.

शेवटचे काही दिवस तर hurricane season सुरु झालेला. planned schedule ९० दिवसाचं होतं. त्यात delay झालेला. शंभराव्या दिवसाच्या आसपास कधीतरी दोन मोठ्या लाटांमधे त्याची बोट उलटलेली.
ती बोट सरळ करण्याचे त्राण नव्हते अंगात, मग रात्रभर उलटलेल्या त्या बोटीवरच बसुन राहिला.
दुसऱ्या दिवशी कशी-बशी ती त्याने पुन्हा सरळ केली.
सॅटेलाईट संपर्काकरता लागणारी बॅटरी संपत आलेली.
hurricanes मुळे तो नक्की कुठल्या बेटावर पोचु शकेल, ह्याची शेवटच्या क्षणापर्यंत कसलीच शाश्वता नव्हती.

but finally, against all odds, he succeeded.
१०६ दिवसांनी त्यानी जमिनीवर पाऊल ठेवलं. इतक्या दिवसांनी भाविक २-४ पावलं "चालला".
तिथले पंतप्रधान त्याच्या स्वागताला हजर राहिलेले.
खरंच! केवढी मोठी कामगिरी केली होती त्यानी.

अशी असाधारण गोष्ट साध्य करायची म्हणजे एक जबरदस्त जिद्द पाहिजे.
आणि थोडंसं वेडं असणं देखिल गरजेचं आहे.
नुसतं वेडा म्हट्लं की आपण वेडा म्हणुन सोडुन देतो.
पण कोण एक भाविक, कधीतरी असा एक वेगळाच वेडेपणा जिद्दीनी करुन जातो...

त्याच्याच विचारात मी टेकडीवरुन चालत होतो. stone quarryच्या बाजुचा माझा नेहमीचा रस्ता. म्हट्लं चला आज जरा आड वाटेनी जाउया. म्हणुन एक रानवाट पकडली. रस्ता ओळखीचा नव्हता, आणि टेकडीवर ARAIला पोचायच्या ऐवजी मी थेट सेनापती बापट रोडवर पोचलो.
तिथे फोननी रेंज पकडली, तेव्हा मित्राचा फोन आला, "आज रात्री कॉफी टाकायची ना".
-"हो, चालेल, आता टेकडीवर आहे, नंतर बोलु." म्हणत पुन्हा टेकडी चढायला घेतली.

सूर्यास्त झालेला, मोरांचे आवाज ऐकु येत होते. पावसाळ्यामुळे सध्या सगळ्या टेकडीवर बरीच दाट झाडी झाली आहे. गवतामुळे पायवाटा पटकन दिसत नाहीत. पावसाचं पाणी आडवायला टेकडीवर वेगवेगळ्या altitudesवर कुठे खड्डे खणलेले, किंवा दगडी बांध बांधलेले...बऱ्याच ठिकाणी कंबरे-इतकं गवत वाढलं आहे...

अंधार पडु लागला तशी थोडी भिती वाटु लागली... भरभर चालु लागलो.. घाई केली अन काही वेळा पाय घसरुन खाली पडलो... प्रत्येक वेळेस पडताना खाली दगड आहे, की एखादा साप किंवा विंचु... वाट सापडत नव्हती, आणि अंधार वाढतच होता... प्रत्येक क्षणी काळजाचा ठोका चुकत होता... शेवटी २०-२५ मिनिटांनी मला एक पायवात मिळाली... तिथुन वर चढत गेलो, आणि टेकडीवरच्या stone quarryपाशी पोचलो... जिथुन रान-वाट पकडली होती, त्याच्या २-५ मिनिटंच पुढे पोचलेलो... मधे अर्धा तास गेलेला... आता नेहमीचा ओळखीचा रस्ता सापडलेला... मनातल्या मनात सुटकेचा नि:श्वास सोडला... the ever pounding heart beats returned to their normal rhythm...

ARAI समोरचा डांबरी रस्ता पकडला...रस्त्यावरचे street lamps मला त्या अंधारात रस्ता दाखवत होते...
अपरिचित रानवाट पकडणं हा एक वेडेपणाच झाला ना आपला.. पावसाळ्यात त्या रस्त्यात कुठे एखादा साप आला असता म्हणजे?? त्यात कसली जिद्द दाखवायची??शेवटी ओळखीच्या रस्त्याला लागलो तेव्हाच आपण शहाणे ठरलो ना??

७.३०-७.४५ च्या अंधारात लॉ कॉलेज टेकडीवरुन खाली कांचन गल्ली मधे उतरलो.. फास्टर फेणे style मधे माझ्या यामाहा वर टांग मारली.. आणि वेगात गल्लीतुन खाली उतरताना स्वत:ला पडलेल्या एका rhetorical प्रश्नावर माझे मीच हसलो,

कुठलं आयुष्य बेहतर आहे,
चौकोनी आयुष्यात नांदणाऱ्या माझ्या असल्या भित्र्या शहाणपणाचं?
की त्या चौकोनी आयुष्याची संपूर्ण व्याख्याच बदलायला लावणाऱ्या भाविकच्या जिद्दी वेडेपणाचं?