एक वर्षाची वाटचाल...

June 12, 2006
"नेहमी डोक्याने विचार करु नये
कधी भावनांनाही वाव द्यावा
आसुसलेल्या डोळ्यांना
स्वप्नांचा गाव द्यावा
~ मी माझा, चंद्रशेखर गोखले
एका वेडया मनाची आणि एका व्यवहारी डोक्याची अजन्म चाललेल्या द्वंद्वाची एक कहाणी. स्वप्नांच्या गावाचे खरे अस्तित्व कुठेशी आहे, ते ह्या मनाला ठाऊक नाही, तरी देखील भरकटलेल्या विचारांच्या सहाय्याने तो आपले प्रयत्न चालु ठेवत आहे.

जवळ जवळ एक वर्षापूर्वी मी मराठीत हा ब्लॉग लिहायला सुरु केला.
का केला होता? परदेशात त्या वेळी एकटं वाटत होतं कदाचित.
खरं म्हणजे चं गो च्या त्या चार ओळी खूप जास्ती भिडलेल्या मनाला.
आयुष्यातल्या एका क्रॉसरोडला उभा होतो मी.
काय करावं सुचत नव्हतं. कुठला रस्ता घ्यायचा कळत नव्हतं...

सुरुवात त्या दिवशी केलेली. पण मी मराठी मधे लिहु शकतो, असा अजिबात विश्वास नव्हता. कसा असणार?
एक तर सगळं शिक्षण इंग्रजी माध्यमातुन. शिवाय शाळेत असतानाच मराठी सोडुन high scoring फ्रेंच घेतली होती. माझं मराठी वाचन इयत्ता ४थी ते ७वी ह्या ४ वर्षातच काय झालं ते झालं - चंपक, चांदोबा, राजकुमार-राजकुमारी, जादुगार, चेटकीण अशा परीकथा; महाराष्ट्राचे संत, महापुरुष, भारतीय स्वतंत्र संग्रामातले मराठी वीर पुरुष, शिवाजी महाराज, फास्टर फेणे अशी गोष्टींची पुस्तकं एवढंच होतं. शाळेत मराठी सुटली, आणि मग मराठी वाचन दैनिक सकाळ पर्यंतच मर्यादित झालं.

५ वर्षांपूर्वी पुणे सोडल्यावर सकाळ पण बंद झाला.
मग गेल्या २-३ वर्षात पु ल, व पु आणि अजुन मोजुन २-३ पुस्तकं वाचली. त्यामुळे मराठीत ब्लॉग लिहायचा म्हणजे आपण खूप मोठं धाडसाचं काम करत आहोत, ही भिती किंवा जाणिव होती.

मराठीतले ब्लॉग वाचायला सुरुवात केली होती. ट्युलिपचा ब्लॉग पहिल्यापासुन वाचत होतो. ती जितक्या सहज सुंदरपणे तिच्या रोजच्या आयुष्यातलं लिहिते.. ते काही आपल्याला जमणार नव्हतं... मामा बाठे, बाबा ठाकुर आणि अभिचकुल ह्या मित्रांच्या त्रिकुटाचा मला हेवा वाटायचा.. एकमेकांच्या ब्लॉग्स वर त्यांचे कमंट्स वाचण्यात मजा यायची... स्नेहलची बडबड.. प्रियभाषिणीच्या गूढकथा... सुमेधाच्या कविता आणि निरीक्षण... हे आणि अजुन बरेचसे चांगले, चांगले ब्लॉग्स वाचुन मनात धडकी भरलेली...

मी डायरी कधी लिहिली नव्हती.
ब्लॉग लिहायचा, पण तिथे "अनुदिनी" (ह्या शब्दाचा अर्थ मला अजुनही माहित नाहीये) किंवा "दैनंदिनी" नाही लिहायची एवढंच माहित होतं.

मग विषय काय घ्यायचा लिहायला? काही आठवणी...काही विचार... एखादं आवडलेलं पुस्तक.. किंवा सिनेमा.. नाटक... आयुष्यात भेटलेली आणि न भेटलेली काही माणसं... कधी एखादा प्रसंग.. मग तो खरा असो वा fictional...
लिहिताना शुद्धलेखनाच्या चुका, शब्द आठवत नाहीत, मी विचार इंग्रजीत करतो, आणि मग मराठी मधे ते उतरवतो.. असे कितीतरी अडथळे आले मग वाटेत...
पण मी 'असंच आपलं' काहीतरी लिहित गेलो...

वाटेत प्रोत्साहन द्यायला बरेच मित्र-मैत्रिणी भेटले... ट्युलिप, अमित लागु, धनंजय, नंदन, योगेश, पराग, प्रियभाषिणी, सुमेधा, विद्या, स्नेहल, अभिजित बाठे, अभिजित कुलकर्णी, केदार, पूनम, आनंद सारोळकर, विद्या, मेघना, अर्चना, शैलेश, हरीकृष्णजी, "कोहम" निलेश, प्रिया, मंजिरी, गायत्री, VJ, स्नेहा आणि आणखिन सर्व जण - तुम्हा सर्वांच्या गोड प्रतिक्रियांबद्दल तुमचे मन:पूर्वक आभार मानतो. (हे फारंच formal झालं). कुणाचं नाव लिहायला विसरलो असेल, तर blame it on my poor memory!
पण खरंच! तुम्हा सर्वांनी हा ब्लॉग वाचला, आणि जे लिहिलं त्या बद्दल तुम्हाला काय वाटलं.. ते वाचण्यात मला जास्ती आनंद झाला...

काही गोष्टी लिहायच्या राहुन गेल्या... Thanks-Giving ट्रिपच्या शेवटच्या दिवशीची की-वेस्टची संध्याकाळ... माझी नानी लहानपणी मला सांगायची ती उंदिरमामाच्या टोपीची गोष्ट... एका रविवारी पाहिलेला चेक सिनेमा "कोल्या" आणि त्या संध्याकाळी ३ वर्षांच्या शायोनीबरोबरचा संवाद... रोज संध्याकाळी जिथे आम्ही क्रिकेट, टेनिस खेळतो ते Macfarlin पार्क... थंडीतल्या सकाळी त्या पार्क मधला meandering jogging track... my associative memory that links the cities or places i visit with the people i meet, the movies i watch and the songs i hear there... मागच्या महिन्यात शिकागो आणि ओरलांडोच्या Disney Park मधे गेल्यावर माझे नोकरी बदलण्याचे प्लॅन (हो, मला सध्याची नोकरी सोडुन शिकागो मधे Architecture Tourचा टुरिस्ट गाईड किंवा Disneyच्या Magic Kingdom मधे Alladin बरोबर फिरणारा Genieचा जॉब हवा आहे)...मुंबई मधला ह्या वर्षीचा MRF Rainday जून-१ ला होता की नाही...

एक वर्ष होत आलं आहे... म्हट्लं तर बरंच काही घडलं, म्हट्लं तर काहीच नाही..
अमेरीकेतलं माझं दीड-एक वर्षांचं वास्तव्य ह्या महिन्यात संपेल... बरोबर राहणारे मित्र एक-एक करुन घराबाहेर पडले आहेत.. सध्याच्या घरात मी एकटाच राहिलो आहे... मी पण हे घर लवकरच सोडत आहे..
गेल्या ३ वर्षातलं माझं हे पाचवं घर.. चवथं शहर होतं..

एक वर्ष सरलं आहे... मी पुन्हा एका क्रॉसरोडला पोचलो आहे... कदाचित होतो तिथेच उभा आहे...
जून महिना नेहमी असाच असतो. आयुष्याच्या शाळेत दर वर्षी ह्या महिन्यात एक इयत्ता पुढे जातो..
नविन वर्ग, नविन पुस्तकं, नविन स्कुल-बॅग, नविन युनिफॉर्म..
सगळं काही नविन...
मी पण इयत्ता बदलत आहे.. पुढची की मागची ते माहित नाही..
पण पुन्हा घर बदलतोय.. शहर बदलतोय..

स्वप्नांचं ते माझं गाव मी अजुनही शोधतोय...