आठवणींचा तरंग

मार्च महिन्यातला पाऊस तो. जुलै-ऑगस्टचा जोर कुठे त्याला.
नुसती भुर-भुरच म्हणायची खरं म्हणजे! पण छान गोष्ट म्हणजे आपल्यासोबत तो पाऊस एक दिलखुश गारवा घेऊन आलेला. बेधुंद गार वाऱ्यानी उन्हाचे चटके कुठल्या कुठे पळवले. कुठलीच पूर्व सुचना न देता त्याच्या येण्यानी, ऑफिसच्या समोरच्या तळ्यातल्या पाण्यालासुद्धा अगदी हायसं वाटलं असेल.

पावसाचे छोटे-छोटे थेंब त्या तळ्यातल्या पाण्यावर पडत होते. पडता क्षणीच पाण्यावर असंख्य तरंग उठत होते. थेंब ज्या ठिकाणी पडतो तिथे तरंग सुरु होतो खरा; आणि हळु-हळु जरी त्याची तिव्रता कमी होते, तरी परीघ वाढतच जातो.
मनातल्या आठवणींचं पण असंच असतं का? हळुवार पावसाच्या त्या थेंबांनी राजीवच्या मनातदेखिल शीतलच्या पहिल्या काही भेटींच्या आठवणींचे तरंग उठले.

***********************************

गेल्या मार्च मधलाच दिवस होता तो. त्या दिवशी देखिल पावसाची अशीच हलकीशीच सर होती. पावसाची काहीच चिन्हं नव्हती. उलट छान कोवळं ऊन पडलं होतं, त्यामुळे बरोबर जाकीट किंवा छत्री काही घेतली नव्हती. आणि अचानक पावसाची हलकीशी एक सर आली. गाडीतुन बाहेर पडताच, पार्किंग लॉट मधुन मॉलच्या दिशेनी दोघं पळु लागले.

पळता, पळता राजीव मधेच थांबला. शीतलनी तिचे लांब केस मोकळे सोडलेले. पळताना तिचे केस वाऱ्यावर झुलत होते. पावसाचे काही थेंब त्या केसांवर अलगदपणे विसावले. हलकंसं ऊन पडताच ते इवले-इवलेसे थेंब टपोऱ्या मोत्यांप्रमाणे चमकु लागले.

"अरे! थांबलास काय? भिजतोयस कशाला?... काय पाहतोयस?... मी ठीक दिसतीये ना? का अवतार झाला आहे?.. तरी मी विचार करतच होते, केस मोकळे नको, बांधायलाच पाहिजे होते..."
- "अगं नाही! हे असेच मोकळेच छान दिसत आहेत.... मी असंच थांबलो मधेच.. विशेष काही नाही.. चल, जाऊ मॉल मधे.."

मॉलच्या कॉफी-शॉपमधे मग चक्क ३ तास बसुन मस्त गप्पा मारलेल्या. वेळ कसा गेला कळलंच नाही. दोघांची ओळख तशी नविनच होती. एका कॉमन मित्रानी ओळख करुन दिलेली. तिच्या शहरात तो एक meeting attend करायला आला होता. नविन शहरात सुट्टीच्या दिवशी कंपनी पाहिजे, म्हणुन त्यानी तिला फोन केलेला, आणि तिनी सुचवलेलं की चल, कॉफी प्यायला जाऊ.

राजीवच्या कामाच्या स्वरुपामुळे तो सारखाच touring करायचा. महिन्या-दोन महिन्यातुन शीतल रहायची तिथे त्याची चक्कर व्हायची. तिथे गेलं की तिची भेट व्हायची. कधी एखादा सिनेमा, कधी एखादं नाटक, कधी आवडत्या एखाद्या पुस्तकावर चर्चा - दोघांत एक सुंदरशी नवी मैत्री फुलु लागली.

लंच घेउन रेस्तरॉ मधुन बाहेर पडताना,
"अरे रे! किती जोरात आहे रे हा पाऊस, राजीव! मघाशी आपण आत आलो, तेव्हा ह्याचा पत्ताच नव्ह्ता रे कुठे? एकदम अचानक कसा पडला - छ्य्या! काही लाजच नाही ह्याला!"

गळ्यात बांधलेला स्वेटर adjust करत राजीवनी तळहातावर पावसाचे काही थेंब वेचले, आणि शीतलच्या चेहऱ्यावर मारत म्हट्ला,
"म्हणजे काय? जुलै चालु आहे ना? आत्ता नाही पडणार तर केव्हा पडणार?"

आणि तो समोरच्या तळ्याच्या दिशेनी पळु लागला. अचानक चेहऱ्यावर पडलेल्या तुशारांनी शीतल जरा दचकलीच. मग लक्षात येताच, भर पावसात ती त्याच्या मागे धावु लागली. दोघं पावसात मनसोक्‍त भिजत होते. कसलीच पर्वा नव्हती जणु. काही केल्या शीतल राजीवला पकडु शकत नव्हती. शेवटी तिथल्या एका बाकापाशी ती थांबली. दम खात तिथेच बसली. तिच्या जवळ बसुन, राजीव म्हट्ला,

"मग आता तरी गेला का पावसा वरचा राग तुझा?"
- नाक मुरडत, "हो! त्याच्या पेक्षा जास्ती दुष्ट माणुस भेटला आहे मला."
"कोण गं? कुठे आहे? सांग मला, लवकर सांग. आपण त्याचं घर ना उन्हात.. नाही उन्हात नको, पावसात बांधुया!"
- "नकोच मुळी. त्याचं घरंच नको बांधायाला. ऊन काय, पाऊस काय - त्याला बाहेरच राहु दे."
असं म्हणत तिनी त्याला ढकललं, आणि बाकावरुन तो एकदम जमीनीवर खाली पडला.

"आता कसं वाटतय? गार-गार वाटतय ना? मघाशी माझ्यावर पावसाचे थेंब का बरं मारले?"
- "बरं, बरं. गलती से mistake हो गयी. पण, खरं-खरं सांग.. मी तुला पाणी मारलं हे तुला आवडलं नाही का?"

"ह्म्म्म... that depends... मी तुला ढकललं, आणि तु पडलास - हे तुला आवडलं असेल, तर मला पण ते आवडलं."
- "नुसतं आवडलं? आवडलं is an understatement, i simply loved it. especially considering the fact that i got a chance to sprinkle some raindrops on your lovely face, and then you chase me all around this pond, and finally, we sit together on this bench in this rain. then you push me to the ground, and ask me if i like it? it is this very earnest look in your eyes after you ask me this question, and you watch me with bated breath while these sweet little raindrops trickle down your face - all this mesmerises me. you ask me if i like this? i have to say - i simply LOVE it."

"ईश्श्श!"
- "ईश्श्श काय अगं? लाजतेस काय? हं... तुला हे सगळं आवडलं की नाही, माहित नाही बुवा.."
"मला आवडलं ना!" म्हणताच शीतलनी स्वत:ची जीभ चावली.

आणि मग राजीव मनमुराद हसु लागला. त्याला हसताना पाहुन तिच्या गालावरची खळी देखिल खुलली. तिनी हळुच त्याच्या खांद्यावर तिचं डोकं ठेवलं. आणि मग दोघं मनापासुन हसत बाकावर बसले. गप्पा मारत. एकमेकांची चेष्टा करत. दोघांनाही वेळेचा आणि पावसाचा विसर पडलेला.

बोलता-बोलता, पावसाचा जोर थोडा कमी झालेला. समोरच्या तळ्यात त्या दिवशी पण पावसाच्या थेंबांनी असेच तरंग उठलेले.

***********************************
"काय पाहतोयस रे राजीव?" म्हणत मकरंदनी राजीवच्या पाठीवर जोरदार थाप मारली. थाप मारताच राजीव दचकुन खुर्चीवरुन खाली पडला; एकदम बाकावरुन शीतलनी पुन्हा ढकललं असंच वाटलं त्याला.
- "काय गं शीतल? परत कशाला ढकललस मला?" असं पुटपुटत तो जमिनीवरुन उठला.

"काय रे राजीव? एवढा काय दचकलास? आणि मी शीतल नाही. मी मकरंद आहे!"
-"उम्म्म.. मी... सॉरी, सॉरी! काही नाही... असंच, पावसाची गंमत पहात होतो रे..बोल मकरंद, काय काम आहे?"

"नक्की का?? शीतलला सांगायला पाहिजे! लग्नाला जेमतेम ३ महिने पण झाले नाहीयेत, आणि तु आत्तापासुनच घसरतो आहेस! दचकतो आहेस! बघु तरी खिडकीतुन काय पहात होतास?.... अरे वाह! ते समोरचं तळं किती छान दिसतंय ना पावसात... anyways, मला तो रिपोर्ट पाठवतोयस ना? अर्धा तास झाला मी वाट पहात आहे. मार्च-end जवळ आला आहे रे. लवकर पाठव तो रिपोर्ट मला."
- "yes boss, पाठवतो. एक १० मिनिटात पाठवतो."

राजीवनी पुन्हा एकदा बाहेर पडणाऱ्या पावसा आणि तळ्याकडे पाहिले. किती खरं आहे नाही? काळाच्या ओघात त्या तरंगाचा सुखाचा परीघ वाढतो, तिव्रता कमी होते, आणि कालांतरानी तो नाहीसा देखिल होतो... मागे उरतात त्या फक्‍त आठवणी... काही सुखाच्या, काही हसण्याच्या, काही रुसण्याच्या, काही प्रेमाच्या...

पाऊस असाच पुन्हा पडत राहतो, तरंग असेच उठत राहतात...

"Memory is a wonderful thing if you dont have to deal with the past."
~Celine (Julie Delpy), "Before Sunset"