डोक्याला हात!

प्रत्येक सोमवारी सकाळी-सकाळी ऑफिसला जायच्या आधी महेशचा ठरलेला कार्यक्रम - इस्त्री!
वीकेंडला कितीही वेळ मिळाला, तरी इस्त्री सारख्या गचाळ (CAPITAL गचाळ) कामात वीकेंड waste करायचा नाही, अशी त्याची फिलॉसॉफी होती. मग ओढुन-ताणुन, सोमवारी सकाळी इस्त्री करावीच लागायची त्याला - हा काही आपला देश नाही की घरी धोबी येऊन कपडे घेऊन जातो, किंवा निवांत laundry मधे जाऊन कपडे देऊन यायचे, आणि पैसे भरले की १-२ दिवसात इस्त्री-बंद कपडे मिळाले!

असो! 'आलीया भोगासी असावे सादर' म्हणत महेश सोमवारी सकाळी हातात इस्त्री घेऊन उभा होता. इस्त्रीची wire त्या socket मधे घालुन, शर्टला इस्त्री सुरु केली. motivation करता, नविन डॉनचे 'आज की रात' गाणं लावलेलं.

क्यों धडकता हैं दिल,
क्यों यह केहता हैं दिल,
दिवानों को अब तक नहीं हैं यह पता

आज की रात, होना हैं क्या
पाना हैं क्या, खोना हैं क्या...

होना क्या था? त्या गाण्याच्या धमाल beats वर त्याचा हात शर्टावर मागे-पुढे फिरु लागला. गाणं slowly by slowly build up होत होतं, and as it hit the crescendo, त्याची इस्त्री पण एकदम मस्त चालु होती. नाचत-नाचत, हिसके देत शर्टची बाही आणि कॉलर संपवुन टाकलेली!

आता राहिलेली फक्‍त शर्टाची समोरची बाजु! हसत-हसत त्याच्यावर पण इस्त्री बडवायला सुरुवात केली, और उसके थिरकते हुए कदम रुकने का नाम ही नहीं ले रहे थे. थोड्या अवकाशानी गाणं संपलं, तसं शर्टाची इस्त्री पण संपली. पण पाहतो तर काय, शर्टाची समोरची बाजु तशीच बिना इस्त्रीची!!!! :-(((

knock!knock!!
कौन?
- Don!

हे SRK म्हणत असतानाच, एकदा नजर इस्त्रीच्या wire वर गेली, आणि प्रियंका, इशा आणि SRK बरोबर नाचताना, ती wire त्या socket मधुन कधी बाहेर पडली, त्याला कळलंच नव्हतं.
आणि महेशनी डोक्याला हात लावला!

********************************************
ऑफिसला जायला महेश घराबाहेर पडला, तर पावसाची एक हलकीशी सर चालु होती. पावसानी भिजलेल्या मातीचा गंध त्याच्या मनातल्या मनात आपसुक दरवळू लागला. त्यानी गाडी सुरु केली; समोरच्या काचेवर wipers हलकेच फिरु लागले, ऑफिसचा रस्ता गाडीनी पकडला आणि CD player वर गाणं सुरु झालं,

कुछ तो हुआ हैं, कुछ हो गया हैं
दो-चार दिनसे लगता हैं ऐसे,
सब कुछ अलग हैं, सब कुछ नया हैं
कुछ तो हुआ हैं, कुछ हो गया हैं...

सिग्नल करता थांबलेला असताना महेशनी खिडकीची काच थोडी खाली केली, आणि पावसाचे काही थेंब अंगावर घेतले. गार वाऱ्याची एक झुळुक आपल्या बरोबर एका प्रिय व्यक्‍तीची आठवण घेऊन आली, आणि महेश गालातल्या गालात हसला.

ती आता काय करत असेल; मी आठवण काढली, तर तिला उचकी लागली असेल का? छ्य्या! मला तर कित्येक दिवसात उचकीचा 'उ' सुद्धा नाही आला, म्हणजे मग तिला माझी आठवण अजिबातच होत नसेल का?

अचानक मागच्या गाडीचा हॉर्न वाजला, तेव्हा लक्षात आलं की सिग्नल 'ग्रीन' झाला आहे;
आणि महेशनी पुन्हा डोक्याला हात लावला!

********************************************

रोज दुपारी ३ वाजता न चुकता महेश ऑफिसच्या कॅफेटेरियातुन एक फ्रेंच वनिला कॉफी घेऊन यायचा. एका हातात कॉफी घेऊन, ऑफिस मधे परत येताना त्यानी access card दाखवुन लाकडी दरवाजा दुसऱ्या हातानी उघडला, तर नेमकी तेव्हाच त्याच्या floor वर बसणारी त्याला (खरं म्हणजे ऑफिस मधे सगळ्यांनाच) आवडणारी अतिशय सुंदर मुलगी त्याच वेळेस घाईत बाहेर पडत होती. मागच्या वेळेस त्याच ठिकाणी झालेली त्या दोघांची भेट पुन्हा त्याला आठवली!

मागच्या वेळेस, तीनी दार उघडलेलं, आणि she had almost walked into him! १ सेकंद सुद्धा इकडे-तिकडे झाला असता, तर ती आदळलीच असती त्याला. महेशच्या हातातली कॉफी तर तेव्हा almost पडलीच होती! त्या वेळेस ती पण खूप दचकलेली आणि महेशला म्हट्लेली,

"Ohhh!! I am so sorry!! I almost killed you!! Are you OK? I apologise. I didnt see you coming."

त्या वेळेस तिच्या नजरेनी आणि आवाजानीच घायाळ झालेल्या महेशला काय बोलायचं काहीच कळलं नव्हतं.

ह्या वेळेस मात्र तीनी त्याच्याकडे चक्क मिनिटभर पाहिलं, उनकी पिछली मुलाकात की याद में त्याला एक मस्त पैकी मोठा smile दिला आणि "excuse me" म्हणत बाजुनी निघुन गेली.

यह मुलाकात एक बहाना हैं,
प्यार का सिलसिला पुराना हैं...

तिचा तो angel face, आणि त्याच्यावर पडलेली ती सुंदर खळी ह्याच्यानीच आपण किती मोहुन गेलो; भान हरपुन जसेच्या तसेच, असे उभे राहिलो की तिला काही बोललोच नाही!

आणि महेशनी पुन्हा डोक्याला हात लावला!
********************************************
~ वरिल नमुद केलेल्या काही काल्पनिक आणि काही घडलेल्या गोष्टींवर प्रतिक्रिया वाचताना, मी नक्कीच डोक्याला हात लावेल, असं अत्ता का बरं वाटत आहे?