असंच आपलं...

Into The Wild

२४ वर्षांचा क्रिस.. अलास्काच्या जंगलात एका abandoned बस मध्ये स्वत:चे शेवटचे क्षण मोजत होता.. आयुष्यात काही तरी वेगळं हवं म्हणुन घर सोडलेलं त्यानी.. कॉलेज मध्ये अतिशय हुषार आणि खेळात प्राविण्य मिळवलेलं.. पण सगळं सोडुन दिलं.. शिक्षणाकरता घरुन मिळलेले $२४०००, देणगी म्हणुन देऊन टाकले.. आणि स्वत:च्याच एका प्रवासावर निघाला..

आरिज़ोना, कोलोरॅडो, कॅलिफोर्निया.. अशा विविध राज्यातुन तो त्याला हव्या त्या अलास्का पर्यंत पोचला.. रस्त्यामध्ये मिळेल ते काम... भेटतील ती लोकं.. येतील ते प्रसंग... ह्या सगळ्यांना सामोरं गेला..

फ्रान्ज नावाचा म्हातारा भेटलेला.. त्यानी क्रिसला विचारलं.. की तु हुषार दिसतोस.. आणि वयानी २३-२४... ह्या वयात तु अजुन शिकलं पाहिजे.. नोकरी-करियर केलं पाहिजेस.. का असं स्वत:चं आयुष्य वाया घालवतोयस.. त्यावर क्रिसचं उत्तर:
"Mr. Franz I think careers are a 20th century invention and I don't want one."

सगळ्या जगापासुन दूर.. लोकांपासुन लांब.. उंच डोंगरावरुन लांब वसलेलं एखादं शहर किती सुंदर दिसतं हे लांबुनच पहायचं.. जंगलात एकटं राहणं.. स्वत: जवळ दिशा दाखवणारा कंपास किंवा त्या प्रदेशाचा एखादा नक्षा देखिल नाही.. शिकार करुन स्वत:चं पोट भरायचं.. शिकार जमली नाही की रानात उगणारी झाडं, वनस्पती खायची..स्वत:ला आवडणारी काही पुस्तकं वाचायची.. डायरी मधे स्वत:चे विचार लिहायचे... एकटंच स्वत:शी संभाषण करायचं.. माणसांशी संपर्क सोडुन निसर्गाशी जवळीक केलेली.. का करावंसं वाटलं असेल..
जगातल्या materialism, नाते-संबंध, रूढी-परंपरा ह्या सगळ्यांचा इतका वीट आला होता त्याला.. आणि जंगलात एकटा राहुन काय शोधत होता... जे पाहिजे होतं, ते मिळालं का.. का शेवटी स्वत:ला फार एकाकी वाटलं म्हणुनच त्याचे ते शब्द:
"Happiness only real when shared."

शेवटची नोंद म्हणुन डायरी मध्ये त्यानी "Wise Men In Their Bad Hours" नावाच्या एका कवितेच्या काही ओळी टिपल्या:

Death's a fierce meadowlark: but to die having made

Something more equal to centuries

Than muscle and bone, is mostly to shed weakness.

The mountains are dead stone, the people

Admire or hate their stature, their insolent quietness,

The mountains are not softened or troubled

And a few dead men's thoughts have the same temper.

On the other side of the page, McCandless added, "I HAVE HAD A HAPPY LIFE AND THANK THE LORD. GOODBYE AND MAY GOD BLESS ALL!

बस मध्ये स्लिपिंग बॅग मध्ये त्याचा मृतदेह २ आठवड्यांनंतर मिळाला...

सिनेमाचं पहिलं टायटल कार्ड:

There is a pleasure in the pathless woods,
There is a rapture on the lonely shore,
There is society, where none intrudes,
By the deep sea, and music in its roar;
I love not man the less, but Nature more...
- Lord Byron

माणसापेक्षा सृष्टीच काही जणांना जास्ती आवडते...

~ "Into The Wild", a 2007 movie based on the real life character of Christopher Johnson Mccandless, directed by Sean Penn - this year's Oscar winner for Best Actor.
References:
http://www.imdb.com/title/tt0758758/
http://en.wikipedia.org/wiki/Christopher_McCandless
The picture is a self-portrait found undeveloped in his camera at the time of his death.

Christopher Johnson Mccandless
Born: February 12, 1968
Died: August 18, 1992 (aged 24)

One Life To Ride.. आणि बरंच काही..

गेल्या रविवारी सवयी प्रमाणे नविन महिन्याची खरेदी म्हणुन दोन नविन पुस्तकं घेतली.
एक म्हणजे अरुणाचल प्रदेशचे पहिले गव्हर्नर श्री प्रधान ह्यांनी लिहिलेलं "Dragon's Shadow Over Arunachal" हे पुस्तक घेतलं.
एक दिवस सहज विचार करता-करता लक्षात आलं की भारतात गेल्या काही वर्षात बऱ्यापैकी फिरलो असलो तरी एका भागात मी अजिबात गेलो नाही तो म्हणजे ईशान्य भारत.. आसाम, मेघालय, अरुणाचल, ई... खरं म्हणजे ह्या भागाची जास्ती माहिती पण नाही.. अरुणाचलचा प्रश्न ऐकुन माहिती होता... पुस्तक दिसलं तेव्हा म्हटलं.. चला.. घेऊन टाकु.. तितकीच जरा जास्ती माहिती होईल..
भीती एकच आहे.. की आधी घेतलेल्या आणि न वाचलेल्या किंवा अपूर्ण वाचलेल्या पुस्तकांमधे हे पण नको जायला.. असो!

दुसरं पुस्तक घेतलं ते म्हणजे अजित हरीसिंघानी ह्यांचं "One Life To Ride".
अजित हे पुण्यात राहणारे एक स्पीच थेरपिस्ट.. सुमारे ४.५ वर्षांपूर्वी जून-जुलै २००४ साली त्यांनी पुणे ते लेह, आणि तिथुन पुढे खारडुंगला, श्रीनगर आणि शेवटी जम्मु अशी फक्‍त ४३०० कि.मी. ची ट्रिप त्यांच्या लाडक्या एनफिल्ड मोटरसायकलवरुन एकट्यानी केली!! तेव्हा त्यांच वय होतं फक्‍त ५४ वर्षांचं!!
रविवारी पुस्तक वाचायला सुरु केलं... आणि त्यांचं प्रवास वर्णन वाचताना मलाच खूप जास्ती excitement, उत्कंठा होत होती.. बऱ्याच दिवसांनी एखादं पुस्तक मला पहिल्या वाचनात (sitting) संपवावंसं वाटत होतं.. शेवटी ते तीन दिवसात संपवलं ती वेगळी गोष्ट..

एकट्यानी प्रवास करताना भेटलेले वेगवेगळे लोकं.. मनात आलेले चित्र-विचित्र विचार.. कधी वाटलेली भीती.. कितीतरी वेळा होणारा आनंद..लडाख ह्या अतिसुंदर प्रदेशाचं वर्णन... आणि मीना ह्या स्वत:च्या मोटारसायकलीवरचं जीवापाड प्रेम..
खरं म्हणजे अगदी साध्या सोप्या स्टाईल मधे लिहिलं आहे त्यांनी पुस्तक.. खूप भन्नाट असं काही नाही.. पण जे घडलं, जे डोक्यात आलं.. ते मस्त प्रामाणिकपणे लिहिलं आहे..

पुस्तक वाचताना मलाच खूप गोष्टी आठवल्या..
शंतनुनी मागच्या वर्षी केलेली लडाखची सायक्लिंग ट्रिप... गेल्या वर्षी जुलै की ऑगस्ट मधे गेला होता तो.. मे महिन्यात टेकडीवर भेटलेला तेव्हा तयारी चालु होती त्याची..
त्या ट्रिपचे फोटो मी आता कधीतरी इतक्यातच पाहिले.. एकदम भारी वाटलं ते फोटो पाहुन..
आणि काल परत टीव्हीवर चार युरोपियन मित्रांची लडाखचीच सायक्लिंग ट्रिप दाखवत होते, ते बघितलं..

मनात आलं ह्या ठिकाणी जायलाच पाहिजे आपण.. ते सुद्धा सायकल वर.. लगेच गुगलवर शोधलं.. तेव्हा हे सापडलं..
http://www.sunholidays.co.in/biking/manali-to-leh-on-cycle.html
मनाली ते लेह हा ४७५ कि.मी.चा रस्ता आहे.. जगातल्या सर्वाधिक उंच अशा रस्त्यांपैकी एक..
अवघड दिसतय सॉलिड.. खरं म्हणजे डॉन स्टाईलमधे म्हणायचं झालं, तर मनाली ते लेह ही सायक्लिंग ट्रिप, मुश्किल ही नही, नामुमकिन हैं...
म्हणजे माझ्या करता.. ओर्कुटच्या भाषेत बोलायचं तर मी म्हणजे 'a few extra pounds'... आणि शंतनु किंवा ते चौघं युरोपियन लोकं म्हणजे 'athletic build' किंव 'slim build'... आणि मी मुळात आळशी... ह्या ट्रिपच्या आधी लागणारी ट्रेनिंग, प्रॅक्टिस.. discipline, rigour... आमच्या राजेशाही आळसाला कसं चालणार, माहित नाही..
म्हणजे गेल्या वर्षी शंतनुनी स्वत: ३-४ महिने ट्रेनींग केलेलं.. शिवाय तो नेहमी ट्रेकिंग करणारा आहे... एव्हरेस्ट बेस कॅम्पचा अवघड ट्रेक करुन आला आहे.. मागच्याच वीकेंडला पुण्यात झालेल्या Enduro3 ह्या adventure रेस मधे त्याला पहिलं बक्षिस देखिल मिळालं... हे सगळं नोकरी बरोबर कसं काय करतो, गंमत आहे.. म्हणजे Enduro3 संपवुन साहेब दुसऱ्या दिवशी ऑफिसच्या कामा निमित्त USला गेले लगेच!
तो परत आला की त्याला भेटुन विचारायचं आहे... म्हणजे मग सायक्लिंग ट्रिपची तयारी सुरु करता येईल! :)

शेवटी मुश्किल किंवा नामुमकिन आता पासुनच का म्हणायचं?
अजितनी त्यांच्या पुस्तकात JRD Tata ह्यांचं एक वक्तव्य लिहिलं आहे,
"Friends who tell me it is ridiculous and foolhardy for an octogenarian to ski, fly a plane or drive fast cars, do not understand the thrill and sense of self-fulfillment obtained from living a little dangerously".
वयाची ऐंशी उलटलेल्या टाटांनी विमान चालवलेलं तेव्हा मित्रांनी वेड्यात काढलेलं त्यांना.. पण शेवटी थोडंसं dangerous जगण्यातच जे थ्रिल आहे, जी मजा आहे... ती त्या मित्रांना कशी कळणार...
आमचं तर तीस हे गोजिरवाणं वय!! प्रयत्न करायला तरी काहीच हरकत नाही!!
बचेंगे तो और भी लढेंगे!!

पुस्तक वाचताना, माझ्या आणि DJच्या VoF ट्रिपची पण आठवण झाली... ट्रिप बद्दल तर मी आधी लिहिलेलं आहेच.. शेवटच्या दोन दिवसांबद्दल लिहायचं राहिलेलं.. तो लिहायाचा एन्थु आला.. म्हणुन मग आता तेच लिहुन टाकतो..

VoF ट्रिप: Final Part

दिवस ६: गुरुवार, २८/८/०८
घांगरिया -> गोविंदघाट -> जोशीमठ -> पिपलकोटी -> चमोली -> श्रीनगर

पहाटे उठलो तेव्हा आमचा आम्हालाच विश्वास बसत नव्हता. इतकी सुंदर फुलों की घाटी पाहिलेली.. हेमकुंडचा ट्रेक केलेला.. पाऊस आणि थंडीचा खरं म्हणजे जबरदस्त कंटाळा आलेला.. दुसरं म्हणजे रविवार पासुन जगाशी संपर्कच तुटला होता.. फोन, न्युज, इंटरनेट, ई-मेल, वीज... ह्यापासुन वंचित राहिलेलो.. एका अर्थी चांगलं, पण तरी आपल्याला इतकी सवय झाली असते ह्या सगळ्यांची...

आम्ही गोविंदघाटहून सोमवारी आलेलो, तेव्हाच्या राजिंदर कूलीनी आम्हाला दुसरा एक कूली आणुन दिला.. नेपाळी होता.. बहादुर नाव होतं कदाचित.. पायात काळे प्लॅस्टिकचे पावसाळी बूट.. चेहऱ्यावर सुरकुत्या.. बारीक डोळे.. डोक्यावर टोपी.. अंगात स्वेटर.. आणि पाठीवर वेताची ती बास्केट.. बास्केट मधे आमच्या दोघांच्या बॅग्स टाकुन, साहेब खाली उतरायला तयार..
सकाळचे ६-६.१५ वाजलेले.. शेवटचं एकदा घांघरिया पोटभर पाहिलेलं.. त्याच्या आजुबाजुचे ते पहाड पुन्हा एकदा डोळे भरुन पाहिलेले.. DJ फोटो काढत-काढत खाली उतरत होता.. आणि बहादुरच्या पायात चाकं बसवलेली.. म्हणुन मग मी त्याच्या बरोबर रहायचा प्रयत्न केला.. अशक्य माणुस होता हा!!! पाठीवर वजन असुन, इतक्या चपळाईने उतरत होता.. उतरताना, बऱ्याच ठिकाणी लांब रस्त्या ऐवजी जर एखादं steep शॉर्ट-कट रस्ता असेल, तर तो त्या रस्त्यानी उतरायचा.. मी एक-दोन ठिकाणी त्यानी घेतलेला शॉर्ट-कट घेतलेला, आणि फाटलेली माझी!! गेल्या दोन-चार दिवसात पडलेल्या पावसामुळे काही ठिकाणी निसरडं झालेलं.. पण तो अत्यंत सफाईने उतरत होता.. अगदी तुरु-तुरु म्हणतात तसं!
DJला सांगीतलेलं की मधे रस्त्यात एका ठिकाणी भेटु.. १३ कि.मी. उतरायचं... जितकं जमेल, तेवढं बरोबर उतरलेलं बरं.. तसं त्याच्या बरोबर आम्हाला आदल्या दिवशी हेमकुंडला जाताना भेटलेला मुंबईचाच एक शीख माणुस होता... आणि माझ्या बरोबर बहादुर.. खरं म्हणजे बहादुर बरोबर मी!!
पण बहादुरच्या स्पीड पुढे मी हात टेकले!

पहिले तीन कि.मी. आम्ही निव्वळ अर्ध्या तासात उतरलेलो.. शेजारुन वाहणारी लक्ष्मणगंगा ओलांडायला तिथे एक छोटा पूल आहे.. आणि नदीच्या शेजारी एक छोटा ढाबा आहे.. DJला तिथे भेटायचं ठरलं होतं... म्हणुन मग मी आणि बहादुर तिथे थांबलो.. सकाळचे ६.४५-७ वाजत आले होते.. बहादुरनी पाठीवरची त्याची बास्केट खाली ठेवली.. दोन्ही पाय दुमडुन, तो बसला.. विडी पेटवली आणि वाट बघत बसला.. मी त्या खळखळणाऱ्या पाण्याच्या बाजुच्या मोठ्या दगडावर बसलो.. समोर एक राखाडी-ब्रॉऊन रंगाची अतिशय सुंदर पक्षांची जोडी त्या सकाळच्या गारव्या मधे छानपैकी पकडापकडी खेळत होती.. ती इकडुन, तिकडे अशी सारखी तिची जागा बदलत होती.. आणि तो तिच्या मागे तिला मनवायला बघत होता.. का पक्षां मधे उलटं असतं.. तो उडत होता इकडे-तिकडे.. आणि ती त्याचा पाठलाग करत होती.. माहित नाही.. त्यांचा खेळ पाहुन खूप खूष झालो, हे मात्र खरं!

स्वत:च्या लहरीत वाहणारी ती गार वाऱ्याची झुळुक.. तिच्या नखऱ्यावर सळसळणारी ती झाडांची पानं.. अतिशय वेगानी वाहणाऱ्या पाण्याच्या कडेला उभे राहिलेले ते मोठ-मोठे पांढरे खडक.. आणि ह्या सगळ्यांना शांत करणारा पाण्याचा तो आवाज (deafening roar)..
डोळे बंद करुन.. i tried to soak in everything, as much as i could.. इतकं शांत.. इतकं रम्य.. the heart lost in its own dreamy world..

हवा का झोंका हैं या तुम्हारे बदन की खुशबू
यह पत्तीयों की हैं सरसराहट के तुमने चुपके से कुछ कहा हैं
यह सोचता हूँ मैं कब से गुमसुम
के जब की मुझको भी यह खबर हैं
के तुम नहीं हो, कहीं नहीं हो
मगर यह दिल हैं के कह रहा हैं
के तुम यहीं हो, यहीं कहीं हो...

DJ आणि सरदारजी आले, तेव्हा मी आणि बहादुर पण निघालो.. ६-७ कि.मी. अंतर कापल्यावर एका ढाब्यावर आम्ही दोघं नाश्त्या करता थांबलो.. दौलत ढाबा.. पुण्यातल्या दौलत ढाब्याची आठवण आलेली..
ढाब्याचा मालक दौलत सिंह.. सॉलिड गप्पा मारणारा माणुस.. ही मंडळी मस्त मस्त गोष्टी सांगतात.. आलु पराठा बरोबर अमुल बटर, आणि फक्कड चहा.. ह्या बरोबर दौलत सिंह आम्हाला गोष्टी सांगत होता.. कोणा एका सरकारी अधिकाऱ्याचा मुलगा इथे ट्रेकिंग करताना मरण पावला.. वादीच्या बर्फात त्याचं शव देखिल सापडत नव्हत म्हणुन त्या अधिकाऱ्यानी हेमकुंडला मन्नत मागितली.. आणि शेवटी त्या मुलाचं शव सापडलं.. ही पहिली गोष्ट... त्याचा हवा तो dramatic effect मिळाल्यावर मग.. कोणाला मूल होत नव्हतं.. इथे येऊन हेमकुंड मधे स्नान केलं.. आणि मग मूल प्राप्त झालं (इतके दिवस मूल कसं प्राप्त होतं.. ही माझी कॉन्सेप्ट किती गंडलेली होती..)..इतर असे किस्से त्यानी सांगितले..

दौलत सिंह खाली जोशीमठ मधे राहणारा.. वर्षातले जून ते सप्टेंबर असे ३-४ महिनेच लोकं इथे येतात.. तेवढे ३-४ महिनेच तो इकडे राहतो.. मग ह्या ढाब्याचं काय करतो, विचारल्यावर त्यानी सांगितलं...
ढाब्याचे ८-१० लाकडी खांब जमिनीमधे लावलेले आहेत, ते तसेच ठेवायचे.. वरचे पत्रे काढुन घ्यायचे.. भांडी-कुंडी खाली स्वत: बरोबर घेऊन जातो.. पत्रे आणि बाकीचं सामान बांधुन तिथेच एका कोपऱ्यात ठेऊन देतो.. त्या ७-८ महिन्यात इतका बर्फ असतो की ते चोरीला कोणी घेऊन जायची भीती नसते.. जूनच्या सुरुवातीला परत येऊन.. पुन्हा ढाबा उभा करतात.. आणि चूल पेटवतात..
आणि सामग्री? मॅगी, कोल्ड-ड्रिंक्स, इ. तयार वस्तु - साधारण १० हजाराचा माल - खालुन जोशीमठ मधुन credit वर घोड्यावरुन आणतो... साधरण १०-१५ दिवस पुरतं ते सामान.. मग परत खाली जाऊन आधीच्या सामानाचे पैसे देऊन नविन सामान परत उधारीवर आणतो.. दिवस चांगले असले की कधी कधी एका महिन्याच्या आतच एक-सव्वा लाखाच्या सामानाची उलाढाल होते.. तर कधी महिन्याला २०-२५ हजारच.. कधी कधी परदेशी प्रवासी येतात, ते भरभरुन पैसे देतात.. शेवटी सगळी वाहे गुरुंची कॄपा!!

दौलत सिंहचा निरोप घेऊन मी आणि बहादुर पुन्हा खाली उतरु लागलो.. उतरताना खरं म्हणजे मजा येत होती.. सहज, उड्या मारत, धावत-पळत उतरत होतो.. सूर्य उजाडलेला.. आणि त्याची किरणं धुक्यातुन समोरच्या डोंग्रांवर पडु लागलेली.. विचार यायचा की DJला सांगावं की हा फोटो काढ.. तो फोटो काढ.. waiting for him was not possible, given that Bahadur was running away as fast as he could.. शेवटी माझा मीच ते न्याहळत खाली उतरत होतो..
अशाच एका ठिकाणी ते झाड दिसलेलं.. नदीच्या पात्रात मधोमध एकटं उभं होतं.. उंचच्या उंच.. ना एखादी फांदी.. ना एखादं पान..त्याच्या पायाशी नदीचं पाणी फेसाळत येऊन आपटत होतं.. वर टोकाशी धुक्यात सोनेरी किरणांमध्ये न्हात होतं.. समोरच्या पहाडापुढे ते झाड इवलंसंच.. पण दिमाखात उभं होतं.. आणि अशा वेळेस एक काळा पक्षी येऊन त्याच्या डोक्यावर बसला.. पंख उघडुन आकाशाकडे बघत होता.. अगदी हलकं-हलकं वाटलं असेल त्याला..
i stood there mesmerised.. for the first time in my life, identifying myself with a tree..

खाली गोविंदघाटला पोचलो, तेव्हा सकाळचे ९.३० वाजलेले.. निव्वळ ३-३.१५ तासात आम्ही १३ कि.मी. उतरलेलो.. DJ पण आमच्या पाठोपाठ लगेच आला..

आता पुढे काय करायचं.. सर्व प्रथम म्हणजे एका हॉटेल मधे जाऊन गरम पाण्यानी मस्त आंघोळ केली.. एकदम छान वाटलं.. मग DJ म्हटला.. की इथुन बद्रीनाथ फक्‍त २२ कि.मी आहे... तर गाडी पकडु आणि तिथे जाऊन येऊ.. म्हणुन आम्ही गाडी करता थांबलो.. घांघरियाला आदल्या दिवशी संध्याकाळी खूप लोकं एकदम आलेले.. तेव्हा त्यांच्या कडुन कळलेलं की खाली रस्त्यात कुठेतरी लॅन्डस्लाईड झालली म्हणुन १-२ दिवस सगळं रखडलेलं.. त्यामुळे खाली जायच्या ऐवजी आणखिन वर बद्रीनाथला जायचं, म्हणजे रिस्क!! ती घ्यायची का नाही.. शेवटी १.०० वाजला तरी आम्हाला बद्रिनाथला जाणारी एकही गाडी मिळाली नाही.. म्हणुन देवाला तिथुनच नमस्कार करुन.. आम्ही जोशीमठची गाडी पकडली.. ह्या वेळेस जीप मधे DJला समोरची सीट मिळाली.. आणि मला एकदम मागची.. जीप असल्यामुळे मागे फक्‍त एक आडवं दार होतं, बिना खिडकीचं..
रस्ता अरुंद.. आणि ड्राईव्हरला त्या रस्त्याचा इंच न इंच माहित होता.. पहाडी रस्त्यावर 'right of way' नेहमी वर चढणाऱ्या गाडीचा असतो.. खाली उतरणाऱ्या गाडीनी समोरच्या गाडीला वाट द्यायची असते.. असा अलिखित नियम असतो..
तर अशा वेळेस.. आमची गाडी खाली उतरताना, समोरुन एक गाडी आली.. रस्ता अरुंद म्हणुन आमचा ड्राईव्हर आमची गाडी रिव्हर्स घ्यायला लागला.. ते सुद्धा रस्त्याच्या कडेच्या बाजुला.. जस-जसं कडा जवळ येऊ लागला, तसं मला सुमारे ४००-५०० फूट खाली वाहणारी लक्ष्मणगंगा दिसु लागली.. ती कितीही सुंदर असली तरी तिला मला भेटायची अजिबात इच्छा नव्हती.. आणि अगदी ४-५ इंच आधीच तो थांबला तेव्हा मी सुटकेचा नि:श्वास टाकला..

जोशीमठला पोचलो.. तेव्हा DJ तिकडच्या रेल्वे बुकिंग मध्ये आमचं हरिद्वार ते दिल्लीचं ट्रेनचं बुकिंग करायला गेला.. हो.. मी फक्‍त जायचं बुकिंग केलं होतं.. परत यायचं ऑपशन ओपन ठेवलेलं :)))
मी जोशीमठहून पुढे जाणारी सुमो/जीप कुठे मिळेल ते बघायला गेलो.. दुपारचे २-२.३० वाजत आले होते.. रात्री त्या भागात गाड्या चालवत नाहीत.. त्यामुळे अंधार पडायच्या आत आम्हाला ॠषिकेष/हरिद्वारच्या जितकं जवळ पोचता येईल, तितकं बघायचं होतं..

जोशीमठ वरुन एकही गाडी खाली जायला तयार नव्हती.. कारण मध्ये रस्त्यात पिपलकोटी ह्या गावाच्या अलिकडे लॅन्डस्लाईड झाला होता.. त्यामुळे सुमोवाला म्हट्ला.. तुम्हीच सीट्स गोळा करुन आणा.. शिवाय रेट वाढवलेला, त्यामुळे स्थानिक लोकं तयार नव्हते जास्ती भाडं द्यायला.. आता काय करा???

भगवान उपर से देख रहा था.. नेमकं तिथेच एक ५ जणांचा ट्रेकिंग ग्रुप भेटला.. तो सुद्धा मराठी!!! सगळे मुंबई-पुण्याचे!! त्यातले चौघं तिशीतले.. आणि एक २८-२९ वर्षांचा असावा.. त्याचं नाव मन्या.. म्हणजे मनिष असावं.. पण त्याला सगळे मन्या म्हणत होते.. ग्रुपचा लिडर होता जॅकी श्रॉफ.. म्हणजे जॅकी सारखा दिसायला.. डोळ्यांवर गॉगल.. लांब केस.. मिशी... अंगात ट्रॅक सुट.. आणि बोलताना "भिडु-भिडु" म्हणणारा.. "क्या भिडु.. काय करायचं.. घ्यायची का सुमो? आम्ही ५ जणं आहोत.. तुम्ही दोघं.. अख्खी गाडी बुक करु.. म्हणजे आरामात बसता येईल आपल्याला सगळ्यांना.. नाही तर तो @#$&% १० सीट्स बसवेल.. क्या बोलता हैं भिडु?"
मी लगेच तयार.. DJ पण खुष.. we had trekked @55km in three and a half days.. आम्ही इतके दमलो होतो.. की पुढचा प्रवास आम्हाला खरंच पुन्हा १० लोकांबरोबर एका सुमोमध्ये कोंबुन करायचा नव्हता...

क्रमश:

~ Earlier posts about the VoF trip are posted here
http://asach-aapla.blogspot.com/2008_09_01_archive.html

अश्रू

तो जगजेत्ता.. एक अद्वितिय विजेता.. एखाद्याच काळाचा किंवा एखाद्याच जागेचा नाही.. तर जिथे, जेव्हा जाईल.. तेव्हा सिकंदर सारखा तो मुलुख जिंकुनच येणारा तो.. सिकंदरच तो.. दिसायला राजबिंडा.. भूतपूर्व विजेत्यांचा मान राखणारा.. परंपरा आणि रिती-रिवाज ह्यांना नेहमी अनुसरुन वागणारा..

इतिहासात त्याच्या सारखे फारच कमी.. खरं म्हणजे त्याच्या सारखं कोणीच नाही..
त्याच्याकडे पाहिलं की अशक्य असं काहीच नाही असं वाटायचं..
स्वप्न पहायला त्यानीच शिकवलं.. आपल्याला जे मिळवायचं आहे, ते कसं हे त्यानीच दाखवलं..
कष्ट करताना वेदनेच्या ऐवजी काय मजा असते.. त्याच्या जोडीला येणारा अढळ आत्मविश्वास..
एखादं अवघड ध्येय गाठल्यावर देखिल कसं नम्र रहायचं..
स्वत:वर पण एवढा विश्वास नाही, इतका विश्वास त्याच्यावर माझा..

कधीच न हरणारा तो.. गेल्या जून मधे रोलॅन्ड गॅरॉस वर सलग तिसऱ्या वर्षी त्याच नडाल कडुन हरला.. नुसता हरला नाही, तर ६-० असा बेगल पचवावा लागला.. आणि ही नामुष्की कमी, तर लगेच जुलै मधे नडालनी त्याच्या कडुन त्याचं सगळ्यात लाडकं विम्बल्डन हिस्कावुन घेतलेलं... ७ तास टिव्ही समोर बसलेलो.. कोर्टवर पाऊस-ऊन, उजेड-अंधार यांचा लपंडाव.. क्षणोक्षणी छातीची होणारी धडधड.. नुसतं बघणाऱ्याला एवढं टेन्शन.. तर त्याचं काय झालं असेल..

स्वत:च्या अपेक्षा.. स्वत:ची स्वप्नं... स्वत:च मनानी ठरवलेलं एक असाध्य पण स्वत:ला चॅलेंज करणारं लक्ष्य..
सगळंच किती हवंहवंसं असतं ना आपल्याला... किती धडपड करतो ना आपण त्या करता..
पडतील तेवढ्या कष्टाची तयारी असते..
जिद्द आणि आत्मविश्वासाची परीक्षा...

आणि ते साध्य नाही झालं.. की वाईट वाटणं साहजिकच..
शेवटी तो देखिल मनुष्यच आहे..
पण फरक आहे.. तुमच्या किंवा माझ्या सारखा नक्कीच नाही..
म्हणुनच अश्रू लपवु शकला नाही मेलबर्नला..
मी पण रडलेलो त्या दिवशी.. मनापासुन.. अगदी अव्याहत..
त्याच्याबरोबर रडलेलो.. एकटा नव्हता तो.. शेवटी वेगळाच ना तो.. तुमच्या-माझ्यापेक्षा..

“I love this game. It means the world to me, so it hurts when you lose".
~Roger Federer, Melbourne, February 1, 2009

p.s. Bobilli Vijay Kumar has captured the emotions, the rivalry, the fall of Federer and the rise of Nadal, quite succintly in his article about the AO final match report in yesterday's TOI - The fall.. and rise of a hero

चक दे मुंबई!!

सकाळची ६.०२ स्लो पकडलेली दादर हून CSTकरता.. माझ्या छोट्याला घेऊन चढलेलो.. ऑफिसला जायच्या आधी, सुट्टीचा दिवस म्हणुन, त्याला त्याच्या आजी-आजोबांकडे सोडायचं होतं मला... तु चढलास आमच्या बरोबर तसंच तुझ्यासारखे आणखिन काही जणं पण चढलेले लोकल मधे.. कोणी शॉर्ट्स मधे होतं, कोणी ट्रॅक पॅन्ट मधे होतं.. माझ्या पोरानी तुला पाहिलं तेव्हा हसलास त्याच्याकडे.. मला वाटलं ओळखीचा आहेस की काय..

जागा असुन सुद्धा तु दारात उभा होतास.. सकाळचा गार वारा खात.. हाता मधे तुझा धावायचा नंबर पकडुन.. मधेच खिशातुन पिना काढल्यास आणि मग टी-शर्टला तो कागद लावलास.. तु पण मला वरुन खाल पर्यंत पाहिलेलंस की.. माझ्या पांढऱ्या, स्वच्छ शर्ट आणि ग्रे पॅन्ट मधे मी तुम्हा सगळ्यांपेक्षा थोडा वेगळाच होतो...

तुमच्यात काय बघत होतो मी.. मला कळत नव्हता तुम्ही सगळे.. रविवारी सकाळी पळायला निघाला होता.. पळण्यानी काय मिळणार होतं तुम्हाला.. रोज ह्या शहरात काही कमी पळतो का आपण.. तुमच्याबद्दल कुतुहल होतं माझ्या मनात.. माझ्या पोराला पकडुन मी दारात तुझ्या समोर उभा होतो.. कुठल्यातरी एका विलक्षण अपेक्षा भरलेल्या तुझ्या त्या नज़रेतच कदाचित माझ्या कुतुहलाचं उत्तर शोधत मी लोकल मधुन उतरलेलो.. तुझी अपेक्षा पूर्ण झाली की नाही.. किंवा समाधान झालं की नाही त्या दिवशी.. माहित नाही..

*********************************************

तुझ्या सारखे हजारो लोकं आज ह्या आजाद मैदानावर आले आहेत.. तुमचं ठीक आहे.. येता काय, पळता काय, आणि घरी जाता काय.. नाही आलं, तर उत्तम.. पण आमची ड्युटी आहे..आम्हाला यावंच लागतं.. आणि सध्याच्या दिवसात तर आणखिन जास्ती जबाबदारी.. शेवटी तुमच्या सुरक्षेची जबाबदारी आमची पोलिसांचीच..
गर्दीमुळे उशीर होत आहे, म्हणुन उगीच टेन्शन घेतलं होतंस.. ६.४५ वाजता शर्यत सुरु होणार, तर जरा लवकर यायचं ना.. पण तु आळशी.. तुला कसं जमणार ते.. त्या मोठ्या रांगेतुन कसा-बसा गेटवर पोचलास, तेव्हा तुझी झडती घेतली मी.. आणि पुढे पाठवलं.. जा पळ.. सोडलं मी तुला..

*********************************************

पळायला सुरु केलंस तु... तुझ्या बरोबरीनेच धावत होतो ना रे मी..
कोण होतो मी.. वेगवेगळ्या वेळी, वेगवेगळ्या ठिकाणी तुझी सोबत देत होतो मी.. तुला एकटं नको वाटायला.. म्हणुन माझं रुप बदलत होतो.. आणि सतत तुझ्या शेजारी किंवा आजुबाजुला राहिलो..

ओबेरॉय जवळ मी ते साठी उलटलेले सावकाश पळणारे तरुण आजोबा झालो होतो..
तर विल्सन कॉलेज जवळ मी ती इटुकली-पिटुकली माझ्या बाबांबरोबर प्रचंड उत्साहानी पळणारी मुलगी होते..
मधेच मी पळणं सोडुन रेडियो जॉकी झालेले.. आणि तुला माझ्या रेडियो स्टेशन वरुन प्रोत्साहन देत होते..

चर्नी चौपाटी जवळ मी हातात तिरंगा घेऊन तुझ्या शेजारी पळत होते.. माझी पांढरी वेणी माझ्या लयबद्ध पळण्यावर हवेत उडत होती, तेव्हा तु पण बाकीच्यांसारखं मला टाळ्या वाजवुन समर्थन दिलंस..

पेडर रोड वर आम्ही दोघं नवरा-बायको सुद्धा तुझ्याच बरोबर पळत होतो..
चाळिशी उलटलेली आमची.. तरी काही अंतर तरी तुझ्या बरोबरच पळत होतो..
मॅरेथॉन संपल्यावर घरी जाताना दादर स्टेशनवर पण आपण भेटलेलो की! ह्याचे पाय दुखत होते म्हणुन माझा आधार घेऊन तो जीना चढलेलो/उतरलेलो, तेव्हा तु आम्हाला दोघांना येऊन "congrats" म्हटलेलास..

आणि मला कसा विसरलास.. तुझ्या सारखे आणखिन किती तरी मुलं माझ्याकडे बघत होते.. कधी एखादी सुंदर मुलगी पाहिली नाही का मॅरेथॉन मधे तुम्ही.. कॅडबरी पासुन वरळी सी-फेस पर्यंत किती प्रयत्न केला होतास तु माझ्या बरोबर पळायचा.. पण जमलं नाहीच तुला माझ्या बरोबरीने पळायला.. शेवटी मागेच पडलास माझ्या.. अगदी literally "मागे" पडलास!

*********************************************

दमलेला, भागलेला तु मरीन ड्राईववर पुन्हा पोचलेलास.. शेवटचं काही अंतर राहिलेलं..
आमचा Indian Navyचा बॅन्ड.. मी आणि बाकीचे ऑफिसर्स कडक इस्त्री-बंद युनिफॉर्म मधे भर उन्हात स्टेजवर उभे होतो..
ड्रम्स, गिटार, बॅन्जो, ट्रम्पेट.. पूर्ण ताकदीनिशी आलेलो आम्ही तुमच्या करता..
माझ्या डोळ्यांवर रे-बॅनचा गॉगल होता आणि हातात माईक..
आणि तुझ्या सारख्या बाकीच्या सगळ्या पळणाऱ्या आमच्या मित्रांकरता मी एकच आव्हान केलेलं..

कुछ करिये, कुछ करिये
नस-नस मेरी खौले
होS कुछ करिये.. होS कुछ करिये..
कुछ करिये, कुछ करिये
बस बस बडा बोले
अब कुछ करिये, अब कुछ करिये
हो.. कोइ तो चल ज़िद्द फडिये
डूबे, तरिये या मरिये..
हाये! कोइ तो चल ज़िद्द फडिये
डूबे, तरिये या मरिये..

हाये! चक देSS.. होSS.. चक दे India!!
चक देSS.. होSS.. चक दे India!!

Nowhere to run, nowhere to hide
This is the time, it’s do or die!!

हुंकार आज भर लें,
दस बारा बार कर लें,
रेहना ना यार पीछे,
कित्ना भी कोई खींचे,
टस हैं ना.. मस हैं जी,
ज़िद है तो, ज़िद्द है जी
घिसना युंही, पिसना युंही, पिसना युंही..
बस करियेSS..

हाये! कोइ तो चल ज़िद्द फडिये
डूबे, तरिये या मरिये..

हाये! चक देSS.. होSS.. चक दे India!!
चक देSS.. होSS.. चक दे India!!

~A few words penned after running the Mumbai Half Marathon on January 18 - the memories, the experience, the thoughts - all of those are simply beyond me - just wish to thank all those who called/emailed me wishing me luck for the marathon; all the Mumbai residents who encouraged all the participants on the roads of Mumbai; all those organisers and little kids and families who held out water, biscuits, fruits and even dry-fruits for the runners that day. It was indeed quite an amazing experience - I'd set myself a target of running in Delhi, Pune and Mumbai - did manage to complete the Half Marathon(21km) in Delhi (Nov 9, time:3hr 6min) & Mumbai (Jan 18, time:3hr 0min) and the 10km race in Pune (Dec 7, time: 1hr 20min). Wish I could finish these in better time - but thanks to my laziness, I didnt practise - something that I intend to correct next year. And I have to say this - out of all three - Mumbai ROCKS!
p.s.: My friend Amit has been running the Mumbai Half Marathon for 3 years in a row now - he's also blogged about it on his blog.

रिसर्वेशन रोड

दोन बाप-लेकांची गोष्ट.. बायकोपासुन घटस्फोट घेतलेला वकिल ड्वाईट आणि त्याचा मुलगा लुकास..
आणि प्रोफेसर असलेला इथन आणि त्याचा मुलगा जोश..

गोष्ट सुरु होते एका अपघातानी.. ड्वाईटच्या गाडी खाली जोश मरतो..
घाई मधे असलेला ड्वाईट घाबरुन न थांबता तिथुन पळुन जातो..
झालेल्या अपघाताचे पुरावे नष्ट करायला पाहतो..
पण त्याचं मन त्याला सतत खात राहतं.. वकिलाची मदत हवी म्हणुन इथन त्याच्याकडेच येतो..
आणि प्रयत्न करुनही तो स्वत:चा गुन्हा सहजासहजी कबुल करु शकत नाही..

लुकासला त्याच्या शाळेत शिक्षा मिळते..
त्याच्या मित्रानी एक अपराध केला असतो, पण तो मित्र त्याचा अपराध कबुल करत नाही, म्हणुन लुकास त्याच्याशी भांडतो आणि दोघांची मारामारी होते..
शाळेत मारामारी केली म्हणुन मुलावर संतापलेला ड्वाईट, ही खरी गोष्ट ऐकुन गप्प बसतो..
स्वत:च अपराध करुन गप्प बसलेला बाप कुठल्या तोंडानी मुलाला चूक काय आणि बरोबर काय सांगु शकेल?

दुसऱ्या बाजुला असतो इथन.. असं म्हणतात की स्वत:चं मूल जाणं हे आयुष्यातलं सगळ्यात मोठं दु:ख.. जोशची तर काहीच चूक नव्हती.. ज्याची चूक होती, त्या माणसाकडुन सूड घ्यायचा असतो इथनला.. त्या माणसाला शोधुन काढायचं असतं.. म्हणुन अतोनात प्रयत्न करतो तो.. झोप, जेवण, बायको, मुलगी.. सगळ्याचाच विसर पडतो त्याला.. पोलिस, कायदा, वकिल, hit-and-run केसेस मधे दगावलेल्या मुलांचे आई-वडिल.. अशा सगळ्यांची मदत घेत असतो..

शेवटी इथनला समजतं..की खरा अपराधी कोण आहे.. सुडानी पेटलेला असतो तो.. एका बाजुला त्याचा सूड.. आणि दुसऱ्या बाजुला ड्वाईटच्या मनाला सतत टोचत राहणारा त्याचा पश्चाताप.. दोघांची व्यथा एकाच घटनेशी बांधलेली..

प्रश्न असतो तत्वाचा.. नीती-अनितीचा.. चूक काय, बरोबर काय ह्याचा..

जवळ-जवळ १०-१२ वर्षांपुर्वीची गोष्ट आठवली.. नविनच दुचाकी चालवायला शिकलो होतो.. मित्राच्या घरी जाताना लांबुन फेरी नको म्हणुन wrong side नी short-cut नी गाडी घातलेली.. नेमकं एका सायकलवाल्याला आदळलेलो.. भीतीनी तिथे न थांबता शेजारच्या गल्लीत राहणाऱ्या मित्राच्या घरी गेलो.. तो सायकलवाला माझ्या पाठोपाठ तिथे पोचलाच.. पायाला थोडी जखम झालेली त्याच्या.. रक्‍त वाहत होतं.. मला घेऊन जवळच्या एका हॉस्पिटल मधे जाऊन मलमपट्‍टी करुन घेतली.. शिवाय माझ्याकडुन ५० रुपये घेऊन निघुन गेला..

चूक माझीच होती.. मी पळुन जायला नको होतं.. पोलिस केस होईल.. घरी कळेल.. लायसन्स जप्त होईल.. पुन्हा गाडी चालवायला मिळणार नाही..

नीती-अनितीच्या गप्पा मारणं खूप सोपं असतं.. त्या वेळेला तुम्ही कसं react करता, तेच महत्त्वाचं..
आज जर पुन्हा तो प्रसंग घडला, तर मी तिथुन पळुन जाईल का? का उलट त्या माणसाला लगेच हॉस्पिटल मधे घेऊन जाईल?
बोलणं वेगळं.. but this time, i hope i am able to walk the talk and not run away.. but most importantly, i would definitely not take the wrong side.. and would try to avoid an accident in the first place itself..

सध्या रोज पुण्यात गाडी चालवतोय.. इथल्या ट्रॅफिकची सवय होत आहे.. रस्त्यात चालवणाऱ्या दुचाकी वाहनांची जास्ती भीती वाटते.. especially, एका बाईकवर नवरा-बायको आणि लहान मूल असलेले.. आपला धक्का नाही बसला पाहिजे, म्हणुन थोडं दुरुन चालवायचं म्हटलं तरी ते स्वत:च जवळ येतात.. सतत भीती वाटते.. आपणच काळजी घ्यायची, असं सांगत बसतो स्वत:ला..

तुम्ही गाडी चालवत असाल.. तर एकच विनंती आहे.. drive safely..

सिनेमातला अजुन एक सीन..
जोश हा सेलो वाजवायचा.. तो गेल्या नंतर त्याची बहिण एम्माच्या शाळेतली टीचर तिच्या आईला विचारते की एम्मा शाळेच्या कॉन्सर्ट मधे पियानो वाजवेल का..

Grace Learner: Mrs. Wheldon was wondering if you'd like to play in the school concert. Maybe practice with her after school. You don't have to do anything you don't want to do.
Emma Learner: Can you hear music if you're in Heaven?
Grace Learner: [pauses] Yes.
Emma Learner: Okay, then. I'll do it.
(source: http://www.imdb.com/title/tt0831884/)

आणि त्या नंतर कॉन्सर्टच्या वेळेस एम्मा म्हणते - "This is for my brother Josh."
तेव्हा खरंच अंगावर शहारे आलेले..
Stay safe.. drive safely..

~Peace.

लग जा गले...

दिल्ली एरपोर्ट वर बसलेलो.. फ्लाईटची वाट बघत.. नोकरी सोडत होतो.. नेहमी(?) करता घरी परत जात होतो..
एक वेगळंच emptyness खात होतं..

बंगलोर.. कलकत्ता.. लॉस एनजलस.. फ्लोरिडा.. मुंबई.. गुडगाव..
होस्टेलची रुम.. भाड्याची घरं.. पेईंग गेस्ट वाली रुम.. हॉटेल्स.. client guesthouses.. rented apartments.. मावशीचं घर..
शहरं आणि माझी घरं.. घर नाही... वास्तव्याची ठिकाणंच म्हणु..
एकत्र राहणारे मित्र.. बरोबर काम करणारे सहकारी..
पाहिलेले सिनेमे.. वाचलेली पुस्तके..
फिरत, फिरत पाहिलेले ठिकाणं.. भेटलेले लोकं..

ह्यातलं काहीच आठवत नव्हतं.. अगदी रिकामं, हलकं-हलकं वाटत होतं..
दिल्लीहून घरी परतणाऱ्या शेवटच्या फ्लाईटची वाट एकदम कधीच न संपणारी वाटु लागलेली..

आणि तेवढ्यात एरपोर्टवर लताचं शब्दविरहित गाणं सुरु झालं..
नुसतंच instrumental music..
पण रिकाम्या माझ्या मनातुन ते शब्द अलगद, एका पाठोपाठ एक बाहेर पडु लागले..

पास आईये के हम नहीं आयेंगे बार-बार,
बाहें गले में डालके हम रो ले ज़ार-ज़ार,
आंखों से फिर यह प्यार की बरसात हो ना हो,
शायद फिर इस जनम में मुलाकात हो ना हो...

विमानाच्या खिडकीतुन मी रात्रीचे दिल्लीला सजवणारे ते केशरी-पिवळे-पांढरे दिवे बघत होतो..
मनातुन तिचे शब्द जाता-जात नव्हते..

हमको मिली हैं आज यह घडीयां नसीब से,
जी भरके देख लीजीये हमको करीब से,
फिर आपके नसीब में यह बात हो ना हो,
शायद फिर इस जनम में मुलाकात हो ना हो...

टिमटिमणारे ते दिवे लवकरच ओझरते झाले..
खिडकीतुन रिकाम्या अंधारातच बघत बसलेलो..
गंमत असते ना.. कधी, कधी खिडकीतुन काहीच पहावंसं वाटत नाही..
you appreciate the emptiness, the darkness for the uncluttered solitude and peace that they offer..

मधुन एखादं शहर किंवा छोटंसं गावावरचे दिवे दिसायचे..
वेळ किंवा जागा कुठली.. दोन्हीचा पत्ता नव्हता..
लोहगावच्या विमानतळावर ती रात्र शेवटी पोचली..
शेवटचं का होईना.. पण त्या रात्रीला एक कडाडुन घट्‍ट मिठी मारली.. बॅग उचलली आणि घरी चालु लागलो..

लग जा गले.. के फिर यह हसीन रात हो ना हो..
शायद फिर इस जनम में मुलाकात हो ना हो...
लग जा गले..

softly, i treaded away from the dark night i had embraced for one last time and just left behind... towards a yet to be born morning of hope that was waiting eagerly and patiently for me... at that nice, old place.. that you and I call 'home'...